അപരൻ

സിദ്ധാർത്ഥിനെ നേരിട്ട് കാണണം എന്ന വാർത്ത മാധവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഇതുവരെ അവൻ ഒരു വേഷം കെട്ടുക മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുക എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണുകളെ നേരിടുക എന്നാണ്. ഒരു പുരുഷന്റെ പ്രണയാതുരമായ നോട്ടം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ മനംപുരട്ടൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.

"പേടിക്കണ്ട മാധവാ, നീ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും മീരയാണ്," മേരി അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ ആ സ്പർശനം പോലും അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

അന്ന് രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥ് വരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് ഒരുക്കങ്ങൾ കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു. മാധവനെ അവർ കുളിപ്പിച്ചു സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ പുരട്ടി. അവന്റെ ചർമ്മം ഇപ്പോൾ പട്ടുപോലെ മിനുസമുള്ളതാണ്. പൗരുഷത്തിന്റെ പരുക്കൻ ഭാവങ്ങൾ എല്ലാം രാസവസ്തുക്കളാൽ അലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. മേരി കൊണ്ടുവന്ന ഇറുകിയ അടിവസ്ത്രങ്ങളും, മാറിലെ ശൂന്യത മറയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന സിലിക്കൺ പാഡുകളും മാധവന് ഒരു തടവറ പോലെ തോന്നി.

"ഇത് ഇട്ടില്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ശരീരം ഒരു പെണ്ണിന്റേതാണെന്ന് ആരും വിശ്വസിക്കില്ല," മേരി കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.

അവൾ അവനെ ഒരു സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള പട്ടുസാരി ഉടുപ്പിച്ചു. ഓരോ ചുറ്റും മുറുകുമ്പോഴും മാധവന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, വിഗ്ഗിന്റെ ഓരോ മുടിയിഴകളും കൃത്യമായി ഒതുക്കി, നെറ്റിയിൽ വലിയൊരു ചന്ദനക്കുറിയും അതിനു മുകളിൽ ചുവന്ന പൊട്ടും ചാർത്തി. കഴുത്തിൽ സ്വർണ്ണമാലകളും കാതിൽ കമ്മലുകളും അണിയിച്ചു.

കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ മാധവന്റെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് വന്നിറങ്ങി. അയാൾ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയിരുന്നു, കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ തിളക്കം. മേനോനും ഭാര്യയും അയാളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചാണ് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്.

"മീര... എന്റെ മീര എവിടെ?" സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദാമോദരൻ മാധവനെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നയിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ മാധവൻ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അത് ഒരു വധുവിന്റെ നാണമായി സിദ്ധാർത്ഥിന് തോന്നി.

"മീരേ..." സിദ്ധാർത്ഥ് അലറിക്കൊണ്ട് ഓടിവന്നു മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

മാധവൻ മരവിച്ചു നിന്നുപോയി. ഒരു പുരുഷന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈകൾ തന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ മുഖം തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ മാധവന്റെ ശരീരം വിറച്ചു. തന്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷൻ 'മാധവൻ' നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ പുറമെ അവൻ ഒരു സ്വർണ്ണപ്രതിമയെപ്പോലെ നിശ്ചലനായി. സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ തോളിൽ മുഖമമർത്തി കരഞ്ഞു.

"നീ എന്നെ വിട്ടു പോയെന്നു അവർ പറഞ്ഞു... പക്ഷേ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ വരുമെന്ന്. എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ മീരേ, ആ അപകടം..."

സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്പർശനം മാധവനിൽ അറപ്പുണ്ടാക്കി. എങ്കിലും അഭിനയിക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ലായിരുന്നു. പതുക്കെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മാധവൻ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തലയിൽ തലോടി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ മൃദുവായ സ്പർശനം അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തനായി.

അന്നത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മാനസികനിലയിൽ വലിയ മാറ്റം കണ്ടുതുടങ്ങി എന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിവാഹം എത്രയും വേഗം നടത്താൻ മേനോൻ തീരുമാനിച്ചു.

കല്യാണത്തിന്റെ തലേദിവസം മാധവന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും സരള വന്നു. അവൾക്ക് മാധവനെ തനിയെ കാണാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. ഒരു വധുവിനെപ്പോലെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന മാധവനെ കണ്ട് സരളയ്ക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.

"മാധവേട്ടാ... ഇത് കഴിഞ്ഞ് നമുക്ക് ദൂരെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകാം. ആരും അറിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്," അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.

"സരളേ, അയാൾ എന്നെ തൊടുന്നു... എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു. എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. നാളെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ അയാളുടെ വീട്ടിൽ പോകേണ്ടി വരും. അവിടെ രാത്രികളിൽ..." മാധവൻ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാനാവാതെ വിതുമ്പി.

"നമ്മുടെ മകന് വേണ്ടിയല്ലേ ഏട്ടാ? കുറച്ചു കാലം മാത്രം. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അസുഖം മാറുന്നത് വരെ മാത്രം. നിങ്ങൾ അവനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ഒരു നഴ്സിനെപ്പോലെ കരുതിയാൽ മതി," സരള അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

കല്യാണദിവസം പുലർച്ചെ തന്നെ ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലായിരുന്നു ലളിതമായ ചടങ്ങുകൾ. ആരെയും അധികം ക്ഷണിച്ചിരുന്നില്ല. മീര വിദേശത്തുനിന്നും മടങ്ങിവന്നതാണെന്നും, ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് രഹസ്യമായി വിവാഹം നടത്തുന്നു എന്നുമാണ് നാട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്.

മാധവനെ കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള പുടവ ഉടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്മഷി എഴുതി, ചുണ്ടുകളിൽ ചായം പൂശി. കൈകളിൽ നിറയെ കുപ്പിവളകൾ കിലുങ്ങി. ഓരോ ആഭരണവും അവന് ചങ്ങലകൾ പോലെയാണ് തോന്നിയത്. ക്ഷേത്രമുറ്റത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ പതറി.

സിദ്ധാർത്ഥ് സന്തോഷവാനായിരുന്നു. മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾക്കിടയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടി. ആ മഞ്ഞച്ചരട് കഴുത്തിൽ മുറുകുമ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ പഴയ സ്വത്വത്തിന്റെ അന്ത്യം കുറിച്ചതായി കരുതി. സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരം ചാർത്തി. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ നിമിഷം, മാധവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഏറ്റവും വലിയ അപമാനത്തിന്റെ നിമിഷമായിരുന്നു.

ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു അവർ മേനോന്റെ ആഡംബര ബംഗ്ലാവിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ വലിയൊരു സദ്യ ഒരുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കുടുംബത്തിലെ പ്രമുഖർ ഓരോരുത്തരായി വന്ന് 'വധുവിനെ' പരിചയപ്പെട്ടു. പലരും മാധവന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ പുകഴ്ത്തി.

"സിദ്ധാർത്ഥിന് ചേരുന്ന പെണ്ണ് തന്നെയാണ് മീര," ഒരാൾ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ മാധവൻ ഉള്ളിൽ പുച്ഛിച്ചു. തന്റെ ഉള്ളിലെ താടിയും മീശയും അവർ കാണുന്നില്ലല്ലോ!

രാത്രിയായതോടെ മാധവന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയം വർദ്ധിച്ചു. ആദ്യരാത്രി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കിടപ്പുമുറി മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണം അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. മേരി അവനെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

"മാധവാ, ശ്രദ്ധിക്കണം. സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ വൈകാരികമായി തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. നീ അവനെ എതിർക്കരുത്. അയാൾ നിന്നെ തൊടാൻ ശ്രമിച്ചാൽ... മീരയെപ്പോലെ പെരുമാറണം. ഞങ്ങൾ പുറത്തുണ്ടാകും," മേരി രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു.

മാധവൻ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഇരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് സിദ്ധാർത്ഥ് മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അവൻ വാതിൽ അടച്ചു. മാധവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ അടുത്തു വന്നു.

"മീരേ... നീ ഒടുവിൽ എന്റെ സ്വന്തമായി," സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

മാധവൻ വിറച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവന്റെ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയം കണ്ട് മാധവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. ഒരു പുരുഷൻ തന്നെ ഇത്രമാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നത് അവനിൽ ഭയത്തോടൊപ്പം ഒരു വിചിത്രമായ വികാരവും ഉണ്ടാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ മാധവന്റെ തോളിലേക്ക് ചായുകയും സാരിയുടെ തലപ്പ് നീക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു.

മാധവൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലെ രഹസ്യം പുറത്തുവരുമോ? അതോ തന്റെ അഭിനയം പരാജയപ്പെടുമോ?

തന്റെ പൗരുഷത്തെ മറച്ചുവെച്ച്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശരീരമായി മാറിക്കൊണ്ട്, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ ശയ്യ പങ്കിടേണ്ടി വരുന്ന ആ നിമിഷം മാധവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണമായി മാറി.