അപരൻ

ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ആ കിടപ്പുമുറിയിൽ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം വല്ലാതെ കനത്തുനിന്നു. എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളക്കം ഒഴിച്ചാൽ അവിടെ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുന്ന മാധവന്റെ വിരലുകൾ സാരിയുടെ തലപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ കൈകളിലെ മെഹന്തിയുടെ ചുവപ്പ് വിളക്കിലെ വെളിച്ചത്തിൽ ചോര പോലെ തോപ്പിച്ചു. വാതിൽ അടച്ചു സിദ്ധാർത്ഥ് അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ മാധവന്റെ നെഞ്ച് ഒരു കൊട്ടുപാട്ടുപോലെ മുഴങ്ങി.

"മീരേ..." സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ വിളിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ പതർച്ചയില്ലായിരുന്നു, പകരം ഒരു കാമുകന്റെ ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു.

സിദ്ധാർത്ഥ് കട്ടിലിനരികിൽ വന്നിരുന്നു. മാധവൻ അറിയാതെ പുറകോട്ടു നീങ്ങി.
"നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ സിദ്ധുവല്ലേ?" അവൻ മാധവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

പട്ടുസാരിയുടെ നേർത്ത പാളികൾക്കിടയിലൂടെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിരലുകളുടെ ചൂട് മാധവൻ അറിഞ്ഞു. ആ സ്പർശനം മാധവന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഒരു പുരുഷനായി ജനിച്ച താൻ, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ തലോടൽ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വരിക! അവന്റെ ഉള്ളിലെ പൗരുഷം ആ നിമിഷം അലറിക്കരയുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, മേനോന്റെ പണവും, തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പട്ടിണിയും അവന്റെ നാവു കെട്ടിയിട്ടു.

സിദ്ധാർത്ഥ് മാധവന്റെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി. കണ്മഷിയെഴുതിയ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ മന്ത്രിച്ചു, "നിനക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല മീരേ... നീ പഴയതിലും സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ ശരീരം... നീ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നു."

"എനിക്ക്... എനിക്ക് ആ അപകടത്തിന്റെ പേടി മാറിയിട്ടില്ല," മാധവൻ തന്റെ ശബ്ദം കഴിയുന്നത്ര സ്ത്രീലിംഗമാക്കി മാറ്റി പറഞ്ഞു. തൊണ്ടയിലെ പേശികൾ മുറുകുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.

"സാരമില്ല, ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ല. നമുക്ക് പതുക്കെ മതി," സിദ്ധാർത്ഥ് വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൻ മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തു.

മാധവന്റെ നെഞ്ച് പാഡുകൾ വെച്ച് വലിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്തൂടെ ഓടുമ്പോൾ, ഒരു പുരുഷന്റെ വസ്ത്രധാരണ രീതിയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, മുറുക്കമുള്ള ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ താൻ തടവിലാക്കപ്പെട്ടത് മാധവൻ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുംബിക്കാൻ തുടങ്ങി. മാധവൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. 'ഞാൻ മീരയാണ്... ഞാൻ മാധവനല്ല...' എന്ന് അവൻ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

രാത്രിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു വന്നു. മാധവന് തന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമായും അവന് വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. മേനോന്റെ ഡോക്ടർമാർ നൽകിയ പ്രത്യേക തരം സിലിക്കൺ ഉറകളും, ഇറുകിയ ശരീരവസ്ത്രങ്ങളും അവന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടാതെ കാത്തു. പുരുഷന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾ ഒരു പെണ്ണിനെപ്പോലെ മൃദുവായ ചലനങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറാൻ അവൻ നിർബന്ധിതനായി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഓരോ ചുംബനവും മാധവനെ മാനസികമായി തകർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ പുരുഷത്വം ഓരോ നിമിഷവും അപമാനിക്കപ്പെടുകയാണെന്ന് അവൻ കരുതി. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അത് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുമായുള്ള പുനസ്സമാഗമമായിരുന്നു.

പുലർച്ചെ സിദ്ധാർത്ഥ് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണപ്പോൾ മാധവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു ബാത്റൂമിലേക്ക് ഓടി. വാതിൽ അടച്ചു അവൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. മുഖത്തെ മേക്കപ്പ് അല്പം കലങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൻ താലിച്ചരടിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഈ സ്വർണ്ണച്ചരട് തന്റെ അടിമത്തത്തിന്റെ അടയാളമാണെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ വാഷ് ബേസിനിൽ മുഖം അമർത്തിക്കഴുകി. പക്ഷേ ആഭരണങ്ങൾ മാറ്റാൻ അവന് അനുവാദമില്ലായിരുന്നു.

രാവിലെയായപ്പോൾ മേനോന്റെ വീട്ടിലെ പരിചാരികമാർ മുട്ടി. "മീര മോളേ, എഴുന്നേറ്റില്ലേ? അമ്മ താഴെ കാത്തിരിക്കുന്നു."

മാധവൻ വീണ്ടും ഒരുങ്ങാൻ നിർബന്ധിതനായി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ, രാജലക്ഷ്മി, ഒരു കർക്കശക്കാരിയായ സ്ത്രീയായിരുന്നു. അവർ മാധവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

"ഇനി നീ ഈ വീടിന്റെ മരുമകളാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മര്യാദകൾ നീ പാലിക്കണം. എന്നും രാവിലെ കുളിച്ചു കുറിയിട്ടു വേണം താഴെ വരാൻ," അവർ അവന്റെ തലയിലെ മുടി ഒതുക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അടുത്ത കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മാധവന്റെ പൗരുഷത്തെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നവയായിരുന്നു. വീട്ടിലെ വലിയ കണ്ണാടികൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നു മണിക്കൂറുകളോളം മേക്കപ്പ് ചെയ്യുക, നഖങ്ങളിൽ പെയിന്റ് അടിക്കുക, വസ്ത്രങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുക... ഇതെല്ലാം അവന്റെ ദൈനംദിന ജോലികളായി മാറി. മേനോൻ നിയോഗിച്ച സ്റ്റൈലിസ്റ്റുകൾ അവനെ ഓരോ ദിവസവും കൂടുതൽ 'സ്ത്രീ'യാക്കി മാറ്റി.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം രാജലക്ഷ്മി അവനെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൂട്ടിപ്പോയി. "നമുക്ക് ഇന്ന് സിദ്ധുവിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട അടപ്രഥമൻ ഉണ്ടാക്കാം. മീരയ്ക്ക് അത് നന്നായി അറിയാമല്ലോ."

മാധവൻ പരുങ്ങി. അവന് പാചകം അറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു കേരളീയ വീട്ടമ്മയുടെ ലാഘവത്തോടെ അത് ചെയ്യാൻ അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു. സാരിയുടെ തലപ്പ് ഇടുപ്പിൽ കുത്തി, പുകയുന്ന അടുപ്പിനരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ പഴയ ലോറി ഡ്രൈവർ ജീവിതത്തെ ഓർത്തു. ഡീസലിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും മണത്തിന് പകരം ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വരുന്നത് വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമുകളുടെയും കസ്തൂരിയുടെയും മണമാണ്.

സിദ്ധാർത്ഥ് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ സമയം മാധവന്റെ കൂടെ ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ മാധവനെ പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ നടത്തും, പാട്ടുകൾ പാടിക്കൊടുക്കും. ചിലപ്പോൾ അവൻ മാധവന്റെ മടിയിൽ തലവെച്ചു കിടക്കും. ആ സമയങ്ങളിൽ മാധവന് വല്ലാത്തൊരു തരം ആത്മസംഘർഷം അനുഭവപ്പെട്ടു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സ്നേഹം വ്യാജമല്ല. അവൻ മീരയെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ആ മീരയായിരിക്കുന്നത് താനാണ്.

"നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത് മീരേ?" സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു.

"എനിക്ക്... എനിക്ക് സന്തോഷം കൊണ്ട് വാക്കുകൾ വരുന്നില്ല സിദ്ധു," മാധവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു.

അതിനിടയിൽ സരള രഹസ്യമായി അവനെ വിളിച്ചു. "മാധവേട്ടാ, എങ്ങനെയുണ്ട് അവിടെ? പണം കൃത്യമായി വരുന്നുണ്ട്. കണ്ണന്റെ ചികിത്സ തുടങ്ങി."

"സരളേ... എനിക്ക് ഇത് നിർത്തണം. അയാൾ എന്നെ ഒരു പെണ്ണിനെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. എനിക്ക് എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇടണം, എനിക്ക് മീശ വളർത്തണം... എനിക്ക് നിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരണം," മാധവൻ ഫോണിലൂടെ വിതുമ്പി.

"ഏട്ടാ, കുറച്ചു കൂടി ക്ഷമിക്കൂ. സിദ്ധാർത്ഥിന് പഴയ ഓർമ്മകൾ തിരിച്ചു വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നു. അത് പൂർണ്ണമായാൽ നമുക്ക് രക്ഷപ്പെടാം. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നതാണ് ശരിക്കും ഒരു പുരുഷന്റെ കടമ—കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി എന്ത് ത്യാഗവും ചെയ്യുക എന്നത്."

സരളയുടെ വാക്കുകൾ അവന് ആശ്വാസത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭാരമാണ് നൽകിയത്. അവൾ തന്റെ അവസ്ഥയെ ന്യായീകരിക്കുന്നത് അവന് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല.

ഒരു രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥ് കുറച്ചു മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വല്ലാതെ വികാരാധീനനായി. "മീരേ, നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് വേണം. നിന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ ഒരു മകൾ."

അതുകേട്ട മാധവൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. താൻ ഒരു പുരുഷനാണെന്ന സത്യം വെളിപ്പെടുത്തിയാൽ സിദ്ധാർത്ഥ് മരിച്ചുപോകും, അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കൊല്ലും. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ അവൻ പകച്ചു നിന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവനെ കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി നീങ്ങുമ്പോൾ, തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കൃത്രിമ നിർമ്മിതികളും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിരലുകൾക്ക് മുന്നിൽ പിടിക്കപ്പെടുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.

ആ രാത്രി മാധവൻ ശരിക്കും ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ സിദ്ധാർത്ഥിന് കീഴടങ്ങി. തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ഓരോ ചുംബനത്തിലും അവൻ കുഴിച്ചുമൂടി. തന്റെ ശാരീരികമായ പരിമിതികളെ മറികടക്കാൻ മേനോന്റെ ടീം നൽകിയ പരിശീലനവും ഉപകരണങ്ങളും അവനെ സഹായിച്ചു. പക്ഷേ, മനസ്സിന്റെ മുറിവുകൾ ആർക്കും കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയ മാധവൻ തന്റെ കഴുത്തിലെ പാടുകൾ കണ്ടു. ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഏൽപ്പിച്ച അടയാളങ്ങൾ. അവൻ പതുക്കെ ആ പാടുകളിൽ വിരലോടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ആ കണ്ണുനീർ ഒരു പുരുഷന്റേതായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് വീണത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഉടയാടകളിലേക്കായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു സിദ്ധാർത്ഥ് അകത്തേക്ക് വന്നു. മാധവൻ വേഗം കണ്ണുനീർ തുടച്ചു ഒരു കൃത്രിമ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.

"മീരേ, ഇന്നു നമ്മൾ പുറത്തു പോകുന്നു. എന്റെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെയെല്ലാം നിനക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തണം," സിദ്ധാർത്ഥ് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

പുറംലോകത്തേക്ക് മീരയായി ഇറങ്ങുക എന്നത് കൂടുതൽ അപകടകരമായ ഒന്നാണെന്ന് മാധവൻ അറിഞ്ഞു. ആരെങ്കിലും തന്നെ തിരിച്ചറിയുമോ? അതോ തന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പാളിച്ച സംഭവിക്കുമോ? മാധവൻ എന്ന പുരുഷന്റെ ജീവിതം മീര എന്ന പെണ്ണിന്റെ വേഷപ്പകർച്ചയിൽ ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.