రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

రహస్యం

ఐదో భాగం — రసవిద్యా సిద్ధత

శిథిల శివాలయంలో వ్రతదీపం వెలిగిన రాత్రి నుంచే, శరభంగ మహర్షి సాధారణ గురువుగా ఉండటం మానేశాడు.

ఇప్పటివరకు ఆయన సులోచనను కాపాడే గురువు. కుముద్వతికి దారి చూపే ఋషి. విక్రమసేనుడికి ధర్మసూచకుడు. కానీ ఇప్పుడు ఆయన ఒక యుద్ధానికి సిద్ధమవుతున్నాడు—కత్తులు ఢీకొట్టే యుద్ధానికి కాదు; మంత్రం, కాలం, రసవిద్య, రక్షావలయాలు కలిసి పోరాడే గూఢ యుద్ధానికి.

శిథిల శివాలయం చుట్టూ అడవి నిశ్శబ్దంగా ఉంది. పగటిపూట అక్కడ పక్షుల కిలకిలలు వినిపిస్తాయి. రాత్రివేళలు చంద్రకాంతి శిలావేదికపై వెండి పాలలా జారుతుంది. కానీ ఆ నిశ్శబ్దం బయటిది మాత్రమే. ఆలయాన్ని చుట్టూ ఇప్పుడు కనిపించని మంత్రచక్రాలు తిరుగుతున్నాయి.

శరభంగుడు మొదటి రాత్రే కుముద్వతి, సులోచనలకు అన్నాడు—

“చతురకుడు సాధారణ మాంత్రికుడు కాదు. అతని వంశంలో నాగశక్తి ఉంది. కర్కోటకుని రక్తం అతని విద్యకు చీకటి వెన్నెముక. అతని మంత్రం వలసర్పంలా చుట్టుకుంటుంది. నేరుగా ఎదురిస్తే విషం చల్లుతుంది. కాబట్టి ఈ ఆలయం చుట్టూ గారుడశక్తి నిలవాలి.”

అని చెప్పి ఆయన ఆలయం నాలుగు దిక్కులలో కాషాయరేఖలు గీశాడు. ప్రతి దిక్కులో ఒకొక్క బీజాక్షరం ఉచ్చరించాడు. నేలలో పాతిపడి ఉన్న వేరు వేరు శిలలు ఒక్కొక్కటి లోపల నుంచి వెలిగాయి. గాలి మొదట వేడెక్కింది. ఆపై ఒక్కసారిగా చల్లబడింది. వృక్షాలపై నిద్రిస్తున్న పక్షులు కళ్లుతెరిచి కదలకుండా నిలిచిపోయాయి.

శరభంగుడు అర్ధరాత్రి గర్భగృహం ముందు కూర్చున్నాడు.

“గరుడాయ నమః,” అని మొదలుపెట్టిన ఆయన జపం, మెల్లగా ఆలయం అంతా నింపింది.

ఆ జపం శబ్దం కాదు. రెక్కల చలనం లాంటిది. పాత శిలాస్తంభాలపై, విరిగిన గోడలపై, వేరు కమ్ముకున్న ద్వారాలపై బంగారు రేఖలు పుట్టాయి. ఆ రేఖలు కలసి ఆలయాన్ని చుట్టూ ఒక మహాగారుడ రక్షావలయంగా నిలిచాయి.

అప్పటి నుంచి ఆ ఆలయంలోకి స్త్రీలు తప్ప మరెవ్వరూ ప్రవేశించలేని మంత్రనియమం ఏర్పడింది. అది తలుపు కాదు; తలుపుకన్నా ఘనమైన ఆజ్ఞ. పురుషుడు అడుగు పెట్టాలని ప్రయత్నిస్తే అతనికి ముందు గాలి గోడలా నిలబడుతుంది. మాంత్రిక శక్తి కలవాడు ప్రవేశించాలని చూస్తే, ఆ గోడ గరుడుని రెక్కగా అతన్ని వెనక్కి విసిరేస్తుంది.

కుముద్వతి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“గురువర్యా, ఈ రక్షణ చతురకుడిని పూర్తిగా అడ్డుకుంటుందా?”

శరభంగుడు తల ఊపాడు.

“పూర్తిగా కాదు. దుష్టుడు దారి మూసుకుంటే వేషం చూస్తాడు. వేషం మూసుకుంటే నీడ చూస్తాడు. నీడ మూసుకుంటే పరాయి శరీరం చూస్తాడు. కాబట్టి రక్షణకు తోడు అప్రమత్తత కావాలి.”

సులోచన నెమ్మదిగా అడిగింది.

“అయితే మాలో ఎవరు బలహీనమైతే?”

శరభంగుడు ఆమెవైపు చూసాడు.

“బలహీనత పాపం కాదు. దాన్ని గమనించకపోవడమే ప్రమాదం. నలభై రోజుల వ్రతంలో మీరిద్దరూ ఒకరికి ఒకరు గమనిక కావాలి.”

ఆ రాత్రి నుంచి వ్రతం ప్రారంభమైంది.

---

వ్రతం సులభం కాదు.

ప్రభాతానికి ముందు కుముద్వతి, సులోచన చంద్రకాంత శిలావేదికపై కూర్చునేవారు. ముందుగా శ్వాసనియమం. తరువాత శరభంగుడు ఇచ్చిన ఔషధ కషాయం. అది చేదుగా ఉండేది; కాని తాగిన కొద్ది సేపటికి శరీరంలో ఒక నిశ్శబ్ద వేడి వ్యాపించేది. ఆ వేడి కండరాలను కాదు—గూఢంగా బంధింపబడిన రసధాతువులను మేల్కొల్పుతున్నట్టుండేది.

అనంతరం మంత్రజపం.

ఆ తరువాత నాట్యముద్రలతో కూడిన దేహసాధన. ఆ ముద్రలు బయటికి చూసినవారికి నాట్యంలా కనిపించేవి. కానీ అవి అసలు లోపలికి వేసే యుద్ధచలనాలు. ప్రతి ముద్ర చతురకుడి మంత్రబంధంలోని ఒక సూత్రాన్ని సడలించేది. ప్రతి శ్వాస సులోచన శరీరంలో బలవంతంగా స్థిరపడుతున్న స్త్రీరూపానికి ఒక గడువు పెట్టేది.

సులోచనకు మొదటి పది రోజులు అత్యంత కష్టంగా అనిపించాయి. చతురకుడి బంధం ఆమె శరీరాన్ని మరింత మృదువుగా, మరింత స్త్రీత్వంగా, మరింత స్థిరంగా మలచాలని ప్రయత్నించేది. వ్రతం ఆ ప్రవాహాన్ని ఆపేది కాదు; దానికి దిశ మార్చేది. అందుకే ప్రతి ఉదయం ఆమె తనలో రెండు నదులు ఢీకొంటున్నట్టు అనుభవించేది.

కుముద్వతి ఆమె పక్కన ఉండేది.

సులోచన శ్వాస గందరగోళపడితే, కుముద్వతి తన శ్వాసను స్థిరం చేసేది. సులోచన చేతులు వణికితే, ఆమె వాటిని పట్టుకునేది. సులోచన కళ్లలో భయం మెరిసితే, “మీరు ఒంటరిగా లేరు” అని మృదువుగా చెప్పేది.

ఆ మాట ప్రతి రోజూ వ్రతంలో ఒక భాగమైపోయింది.

---

రెండవ వైపు, త్రిగాంగేయంలో మంత్రి గుణసాగరుడు సిద్ధత మొదలుపెట్టాడు.

గుణసాగరుడు కేవలం మంత్రి కాదు. అతను రసవిద్యలో అద్భుతమైన పాండిత్యమున్నవాడు. లోహాల గుణం, ఔషధరసాల ప్రభావం, శరీరంలో వాయు-పిత్త-కఫాల చలనం, యోధుని కండరాల్లో నిలిచే ఆయుర్బలం—ఇవి అన్నింటినీ కలిపి యుద్ధానికి సిద్ధం చేసే అసాధారణ శాస్త్రవేత్త.

త్రిగర్తపు ప్రమాదం దగ్గరపడుతోందని అతనికి ముందే తెలుసు. సులోచనుడి గోప్యయత్నం ఫలిస్తే రెండు రాజ్యాలు కలుస్తాయి. విఫలమైతే రెండు రాజ్యాలూ విడివిడిగా కూలిపోతాయి. అందుకే అతను తన రసశాలలో నలభై మందిని సిద్ధం చేయడం మొదలుపెట్టాడు.

వారిని సాధారణ సైనికులుగా ఎంపిక చేయలేదు. ఒక్కొక్కరు దేహబలం, మనోనిగ్రహం, విధేయత, నిశ్శబ్దం, గురుఆజ్ఞకు ప్రాణం పెట్టే స్వభావం కలిగి ఉండాలి. వారిలో కొందరు పర్వతప్రాంతాల నుంచి వచ్చిన వేటగాళ్లు. కొందరు గజశిక్షకులు. కొందరు యుద్ధంలో శరీర గాయాలు భరించి నిలిచిన వీరులు. కొందరు తపస్సు చేసిన మల్లయోధులు.

గుణసాగరుడు వారిని రససాధనకు లోబర్చాడు.

ఔషధస్నానాలు.
లోహభస్మ సేవనాలు.
మర్మబల సాధన.
నిద్ర నియంత్రణ.
శ్వాసలో బలసంచయం.
ఆయుధనిగ్రహ వ్యాయామం.

నలభై రోజుల్లో వారి శరీరాలు మారాయి.

అవి అసహజమైన పశుబలంగా కాదు; నియంత్రిత మహాబలంగా పెరిగాయి. ఒక్కొక్కరు ఇరవై అడుగుల ఎత్తు ఉన్న మహాకాయులుగా తయారయ్యారు. వారి భుజాలు ద్వారస్తంభాల్లా. అడుగులు నేలను కంపించేలా. కాని కళ్ళలో మదమత్తం లేదు. గురుఆజ్ఞకు కట్టుబడి ఉన్న నిశ్చల శక్తి మాత్రమే.

గుణసాగరుడు వారిని “రససిద్ధ యోధులు” అని పిలిచాడు.

“మీ బలం మీది కాదు,” అన్నాడు. “రాజ్యరక్షణకు అప్పగించిన రసం. మీ కోపం మీకు చెందినది కాదు. ధర్మం ఆజ్ఞాపించినప్పుడు మాత్రమే అది కదలాలి.”

వారిలో ఇరవై మందిని త్రిగాంగేయ సరిహద్దుల్లో ఉంచాడు. మిగిలిన ఇరవై మందిని పంచనద రక్షణ కోసం రహస్యంగా పంపాడు. వారు రాత్రి పర్వతాల నీడలతో కదిలారు. అడవుల గుండా వెళ్లారు. పంచనద సరిహద్దులకు చేరుకున్నప్పుడు, సాధారణ సైనికులకు కూడా వారి గురించి తెలియలేదు.

విక్రమసేనుడికి శరభంగుడి ద్వారా గోప్యసూచన చేరింది:

“ఉత్తర సరిహద్దు వద్ద రాత్రి గాలి గట్టిగా వినిపిస్తే భయపడవద్దు. అది త్రిగాంగేయ యుద్ధసహాయం. వారు కనిపించరు. కాని అవసరమైనప్పుడు భూమి నుంచి లేచిన శిలల్లా నిలుస్తారు.”

విక్రమసేనుడు ఆ సందేశం చదివి మౌనంగా తలవంచాడు.
సౌమ్యసేనునిపై అతనికి ఉన్న పాత చిన్నచూపు లోపల ఎక్కడో కరిగిపోవడం మొదలైంది.

---

వ్రతం ముప్పై తొమ్మిదవ రోజుకు చేరుకుంది.

ఆ రోజు సాయంత్రం శిథిల శివాలయం చుట్టూ గాలి విచిత్రంగా మారింది. చెట్లు కదల్లేదు. పక్షులు పాడలేదు. సూర్యాస్తమయం రక్తవర్ణంగా కనిపించింది.

శరభంగుడు గర్భగృహం ముందే కూర్చున్నాడు. ఆయన కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నప్పటికీ చుట్టూ ఉన్న ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నట్టు కనిపించాడు.

కుముద్వతి, సులోచన వ్రతసాధన పూర్తి చేసి చంద్రకాంత శిలావేదికపై విశ్రాంతిగా కూర్చున్నారు. నలభై రోజుల కష్టంలో సులోచన ముఖంలో ఒక కొత్త ప్రకాశం పుట్టింది. చతురకుడి బంధం ఇంకా పూర్తిగా కరుగలేదు. ఆమె ఇంకా సులోచనే. కాని ఆమె కళ్ళలో మళ్లీ లోపల దాగి ఉన్న సులోచనుడి అగ్ని స్పష్టమవుతోంది.

అప్పుడే ఆలయ బాహ్యవలయం దగ్గర ఒక స్త్రీ ఆకారం కనబడింది.

చతురిక.

ఆమె దుస్తులు కొద్దిగా మారి ఉన్నాయి. మోకాళ్ళ దాకానే ఉన్న సగం పరికిణీ. అందాలను దాచలేని బిగుతైన రవిక. చేతిలో బట్టల మూట. ముఖంలో బాధితురాలి వణుకు. చేతులు జోడించి మెల్లగా ద్వారం వైపు నడిచింది.

“దేవీ…” అని దూరం నుంచే పిలిచింది. “నన్ను క్షమించండి. నేను బలవంతంగా వాడబడ్డాను. లోపలికి అనుమతించండి.”

కుముద్వతి ఒక్కసారిగా లేచింది. సులోచన చేతిని పట్టుకుంది.

శరభంగుడు కళ్ళు తెరవలేదు.

“అడుగు వేయనివ్వండి,” అన్నాడు.

చతురిక రక్షావలయానికి దగ్గరగా వచ్చింది. ఆమె కాలి వేళ్లు ఆ కనిపించని రేఖను తాకబోతున్న క్షణం—

ఒక బంగారు రెక్కల శబ్దం వినిపించింది.

గాలి గరుడుని అరుపులా చీలింది. చతురిక వెనక్కి ఎగిరి పడింది. ఆమె ముఖంలోని మృదుత్వం ఒక క్షణం చిట్లిపోయింది. లోపల నుంచి నల్లని క్రోధం మెరిసింది.

“గారుడవలయం…” అని ఆమె దవడ బిగించింది.

ఆమె అర్థం చేసుకుంది. చతురకుని మాయాశక్తితో నేరుగా లోపలికి రావడం సాధ్యం కాదు.

కానీ చతురకుడు ఓడిపోవటానికి రాలేదు.

చతురిక రూపంలో ఉన్న అతను అడవి నీడలోకి వెనక్కి వెళ్లాడు. అక్కడ నేలపై ఒక మంత్రచక్రం గీశాడు. తన చేతి మణికట్టు మీద నల్లని గీత కోశాడు. రక్తం రాలేదు; నీలి పొగ వచ్చింది. ఆ పొగ సుడులు తిరిగి ఒక చిన్న మంత్రసర్పంగా మారింది.

ఆ సర్పం కళ్ళలో చీకటి మెరిసింది.

చతురకుడు తన మంత్రశక్తిని ఆ సర్పంలో నిక్షిప్తం చేశాడు. ఆ శక్తి తనతో ఉన్నంతవరకూ గారుడవలయం అతన్ని అడ్డుకుంటుంది. కాని శక్తిని బయట ఉంచి, తాను కేవలం సామాన్య స్త్రీరూపంగా మారితే లోపలికి జారిపోవచ్చని అతని యుక్తి.

చతురిక తన మంత్రసర్పాన్ని శిథిలాలయం ముందుభాగంలోని విరిగిన నంది విగ్రహం నీడలో దాచింది. ఆపై తన కళ్ళలోని మాంత్రిక కాంతిని పూర్తిగా ఆర్పేసి, నిజంగానే శక్తిలేని మానవురాలిలా మారింది.

మళ్లీ ద్వారం వైపు వచ్చింది.

ఈసారి గారుడవలయం ఆమెను అడ్డుకోలేదు.

ఆమె లోపలికి అడుగు పెట్టింది.

కుముద్వతి గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది.

“గురువర్యా…”

శరభంగుడు చేతితో మౌనం సూచించాడు. ఆయన ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది.

“మాయ తన శక్తిని ఎక్కడ దాచిందో చూడాలి,” అని నెమ్మదిగా అన్నాడు.

ఆయన కుడి చేయి గాల్లోకి ఎత్తాడు. బొటనవేలితో ఒక గరుడముద్ర చూపించాడు. ఆ ముద్ర నుంచి బంగారు కాంతితో ఒక మంత్రగరుడ పక్షి పుట్టింది. అది నిజపక్షిలా రెక్కలు కొట్టలేదు; మంత్రాక్షరాలే రెక్కలై దూసుకుపోయాయి.

మంత్రగరుడం ఆలయం బయటికి ఎగిరింది.

విరిగిన నంది నీడలో దాక్కున్న మంత్రసర్పం ఒక్కసారిగా పైకి లేచింది. అది చీకటి మెరుపులా దూకింది. కానీ గరుడం దాని మీద పడిన క్షణం, సర్పం శబ్దం కూడా చేయలేక అగ్నిరేణువులై కరిగిపోయింది.

ఆ క్షణం లోపల నిలిచిన చతురిక ఒక్కసారిగా కుదేలైంది.

ఆమె కళ్ళలోని గుప్తకాంతి పూర్తిగా ఆరిపోయింది. ముఖంలో మాంత్రిక గర్వం పగిలిపోయింది. ఆమె రెండు చేతులు చూసుకుంది. మంత్రదండం లేదు. ముద్రలు పనిచేయలేదు. శ్వాసలో శక్తి లేదు.

ఇప్పుడు ఆమె నిజంగానే శక్తిలేని స్త్రీగా మిగిలిపోయింది.

“శరభంగా!” అని ఆమె కేక వేసింది. ఆ స్వరంలో చతురకుని క్రోధం ఉన్నా, దానికి బలం లేదు.

శరభంగుడు ప్రశాంతంగా అన్నాడు.

“వేషం లోపలికి రావచ్చు. శక్తి బయటే ఉండాల్సి వచ్చింది. అది నీ తప్పు కాదు చతురకా—గారుడవలయం ధర్మం.”

చతురిక వెనక్కి తగ్గాలని చూసింది. కానీ అప్పటికే శరభంగుడు సంకేతం ఇచ్చాడు.

అంతఃపురం నుంచి రహస్యంగా పంపబడిన ఆడభటులు ముందుకు వచ్చారు. వారు వ్రతకాలమంతా ఆలయం పరిసరాల్లోనే గోప్యంగా కాపుకాశారు. చేతుల్లో కుంతాలు. నడుము వద్ద ఖడ్గాలు. కళ్ళలో అప్రమత్తత.

చతురిక ఒక క్షణం పోరాడాలని చూశింది. కానీ శక్తి లేకుండా ఆమెకు మాంత్రికత్వం లేదు; కత్తి పట్టిన చేతివాటం లేదు; చతురకుని అహంకారమే మిగిలింది.

స్త్రీభటులు ఆమెను బంధించారు. ఇనుపసంకెళ్ళు కాదు—శరభంగుడు ఇచ్చిన గారుడమంత్రంతో శుద్ధి చేసిన రక్షాబంధాలు. అవి ఆమె మణికట్ట్లను చుట్టుకున్న క్షణం ఆమె లోపల దాగిన మిగులు మాయ కూడా కదలలేకపోయింది.

“ఆమెను ఆలయపు దక్షిణ మందిరంలో బంధించండి,” అన్నాడు శరభంగుడు. “అక్కడి వలయాన్ని దాటలేడు. దాటలేను.”

చతురిక నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ నవ్వు చీకటి వికటాట్టహాసం కాదు. ఓడిన వేషం మిగిలిన విరుపు మాత్రమే.

“సులోచన ఇంకా సులోచనగానే ఉంది,” అంది ఆమె విషంగా. “నా ఆత్మశక్తి ముందే ఆమెపై పనిచేసింది. సర్పం చచ్చింది. శక్తి పోయింది. కానీ బంధం పూర్తిగా కరుగలేదు. చివరి రోజు చూడండి.”

సులోచన ముందుకు అడుగు వేసింది. కుముద్వతి ఆమెను ఆపబోయింది. కానీ సులోచన ప్రశాంతంగా నిలిచింది.

“చతురకా,” అంది. “నన్ను బంధించడానికి నీవు స్త్రీరూపాన్ని ఆయుధంగా వాడావు. నన్ను విముక్తి చేయడానికి నేను అదే రూపాన్ని వ్రతసాక్షిగా మార్చుకుంటాను. నీవు నిలిపింది నా శరీరం. నేను నిలబెట్టేది నా సంకల్పం.”

చతురిక క్షణం మాట రాలేక చూసింది.

స్త్రీభటులు ఆమెను తీసుకెళ్లారు.

దక్షిణ మందిర ద్వారం మూసుకుపోయింది. (ఇంకా ఉంది)