రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

ఆరవ భాగం — సహనయుద్ధం

నలభై రోజుల వ్రతంలో ముప్పై తొమ్మిది రోజులు గడిచిపోయాయి.

శిథిల శివాలయం బయట అడవి తన సహజ నిశ్శబ్దంతో ఉంది. కానీ ఆ నిశ్శబ్దం లోపల ఒక మహాయుద్ధం దాగి ఉంది. చతురకుడు తన మాయాశక్తిని కోల్పోయి చతురికగా బంధింపబడి ఉన్నాడు. మహాగారుడ రక్షావలయం ఆలయాన్ని చుట్టూ జ్వలించని అగ్నిలా నిలిచి ఉంది. శరభంగుని జపం ఆ వలయానికి ప్రాణంలా ఉంది.

కానీ నిజమైన యుద్ధం బయట కాదు.

సులోచన శరీరంలో.
సులోచన శ్వాసలో.
సులోచన మనసులో.

చతురకుని మంత్రబంధం ఒక దిశగా లాగుతోంది.
శరభంగుని వ్రతం మరో దిశగా నిలబెడుతోంది.
ఔషధం శరీరరసాలను మేల్కొలుపుతోంది.
మంత్రం బంధాన్ని సడలిస్తోంది.
కుముద్వతి ప్రేమ ఆమెను విరగనివ్వకుండా కాపాడుతోంది.

సులోచనకు కొన్నిసార్లు తనలో తానే రెండు రూపాలు మాట్లాడుతున్నట్టు అనిపించేది. ఒకటి—శరభంగుని శిష్యుడు సులోచనుడు. రెండోది—చతురకుని బంధంలో మృదువుగా, స్త్రీరూపంగా స్థిరపడుతున్న సులోచన. ఈ రెండింటి మధ్య ఆమె మనసు రాతిచక్రాల మధ్య చిక్కుకున్న పుష్పంలా నలుగుతోంది.

అయినా ఆమె నిలబడింది.

కుముద్వతి చేతిని పట్టుకుని నిలబడింది.

---

నలభైవ రోజు వచ్చింది.

ఆ రోజు సూర్యోదయానికి ముందు, ఆకాశం ఇంకా నల్లనీలి రంగులో ఉంది. తూర్పుదిక్కులో కేవలం పలుచని తెల్లరేఖ మాత్రమే. పక్షులు ఇంకా పూర్తిగా మేల్కోలేదు. గర్భగృహంలో దీపం మసకగా వెలుగుతోంది.

శరభంగుడు ఆజ్ఞ ఇచ్చిన ప్రకారం, ఆ ఉదయం సులోచన స్వయంగా పాయసం వండాలి. దానిని శివునికి నైవేద్యం పెట్టాలి. తరువాత తానే కొంచెం స్వీకరించి, కుముద్వతికి తినిపించాలి. ఆ తర్వాత మౌనవ్రతం, సాయంత్రపు మంత్రస్నానం, రాత్రి గోప్య వివాహసంకల్పం.

సులోచన మందిరపు చిన్న అగ్నికుండం ముందు కూర్చుంది.

పాలు మరిగుతున్నాయి. బియ్యం మెల్లగా పూస్తోంది. నెయ్యి పరిమళం పైకి లేస్తోంది. కుంకుమపువ్వు రేఖలు పాలలో కలిసే సరికి పాయసం స్వర్ణవర్ణంగా మారింది. ఆమె చెంచాతో మెల్లగా కలుపుతోంది. కానీ చేతి కదలికలో తడబాటు ఉంది.

కుముద్వతి గమనించింది.

“అలసిపోయారా?” అని అడిగింది.

సులోచన తల అడ్డంగా ఊపింది. కానీ మాట రాలేదు.

కొద్దిసేపటికి ఆమె మృదువుగా పిలిచింది.

“కుముద…”

ఆ పిలుపు వ్రతకాలంలో మొదటిసారి అంత గోముగా వినిపించింది.

కుముద్వతి దగ్గరకు వచ్చింది.

“ఊ…”

సులోచన పాయసం మీద చూపు ఉంచింది. తరువాత మెల్లగా చెప్పింది.

“మన పెళ్లి కొద్ది గంటల్లో జరుగబోతోంది.”

కుముద్వతి గుండె ఒక క్షణం గట్టిగా కొట్టుకుంది.

“అవును.”

“అందులో వధువెవరు? వరుడెవరు?” అని సులోచన అడిగింది.

ఆ ప్రశ్నలో సరసం ఉంది. కానీ సరసం వెనుక ఒక లోతైన గందరగోళం, ఒక భయం, ఒక ఆకాంక్ష దాగి ఉన్నాయి.

కుముద్వతి ఆమె ముఖం చూసి చిరునవ్వింది. ఆ నవ్వుతో వాతావరణాన్ని తేలిక చేయాలని అనుకుంది.

“ఇంకెవరు రాజకుమారి?” అంది ఆటపట్టిస్తూ. “మీరే వధువు. నేను వరుణ్ణి.”

సులోచన ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది. ఆ ఎర్రదనంలో సిగ్గు ఉంది. కానీ అది వ్రతం ఇచ్చిన సహజ మృదుత్వం కాదు; ఎక్కడినుంచో మరింత లోతుగా వచ్చిన కోరిక.

“నాకు అదే ఇష్టం ప్రియా,” అంది ఆమె చాలా మెల్లగా. “నేను నీ అర్ధాంగి అవుతాను. నీవే ఇకపై నాకు భర్తవు.”

కుముద్వతి క్షణం మాటరాలేక ఆమెను చూసింది.

ఆ మాటలో ప్రేమ ఉంది. కాని ఏదో అసహజమైన బలవంతపు ఆకర్షణ కూడా ఉంది. సులోచన కళ్ళలో మృదుత్వం ఉంది. కాని సులోచనుడి సంకల్పాగ్ని ఆ క్షణం పొగమంచులో దాగినట్టనిపించింది.

“సులోచనా…” అని ఆమె మెల్లగా పలికింది.

సులోచన ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.

“నన్ను తిరిగి పంపించకు కుముద. ఇదే రూపంలో, ఇదే పేరుతో, నీ పక్కన ఉండగలనేమో అనిపిస్తోంది. నువ్వు నన్ను ఇలా అంగీకరిస్తావు కదా?”

కుముద్వతి హృదయం చీలింది.

ఆమెకు సులోచన పట్ల మమకారం ఉంది. సులోచనుడి పట్ల గౌరవం ఉంది. ఏ రూపంలోనైనా ఆమెను వదలలేననే ధైర్యం ఉంది. కానీ ఈ క్షణంలోని మాటలు సులోచన స్వేచ్ఛ నుంచి రావటం లేదని ఆమె అంతరంగం గ్రహించింది.

“మీరు ఏ రూపంలో ఉన్నా నేను విడువను,” అంది. “కానీ మీ కోరిక మీ హృదయం నుంచి రావాలి. చతురకుని నీడ నుంచి కాదు.”

సులోచన చేయి ఒక్కసారిగా వణికింది.

అదే క్షణంలో గర్భగృహం ముందు ధ్యానంలో కూర్చున్న శరభంగుని మనసును ఒక తీవ్రమైన సంకేతం తాకింది.

ఆయన కళ్ళు తెరిచాడు.

---

శరభంగుని దివ్యదృష్టి వెలిగింది.

అతనికి ఆలయంలో జరిగిన గతరాత్రి నీడలు కనిపించాయి. దక్షిణ మందిరంలో బంధింపబడిన చతురిక—మంత్రశక్తి లేకపోయినా కపటం మిగిలిన ఆమె. కాపలాకున్న ఒక ఆడభటురాలి మనసు లోభంతో కదలటం. చతురిక చేతుల మధ్య మెరిసిన కొన్ని నగలు. మృదువైన మాటలు. బాధితురాలిలా ఏడ్చిన వేషం. “ఇది హానికరం కాదు; సులోచనకు విశ్రాంతి ఇస్తుంది” అని చెప్పిన అబద్ధం.

ఆ ఆడభటురాలు రహస్యంగా తీసుకెళ్లిన చిన్న ఔషధపు సీసా.

ఆ ఔషధం పాలలో కలవడం.

ఆ పాలు సులోచన సేవించడం.

శరభంగుని ముఖం గంభీరమైంది.

“స్త్రీకరణి ఓషధి…” అని ఆయన మనసులో పలికాడు.

చతురకుడి మంత్రశక్తి పోయినా, చతురికగా అతను చివరి పాశాన్ని విడిచాడు. ఆ ఓషధి సులోచన శరీరంలో ఇప్పటికే చతురకుడు వేసిన ఆత్మబంధాన్ని రెచ్చగొట్టింది. అందుకే సులోచనలో స్త్రీగా ఉండిపోవాలనే కోరిక బలంగా లేచింది. అది ఆమె ఆత్మస్వరం కాదు; మంత్రబంధానికి ఔషధం వేసిన అగ్ని.

శరభంగుడు వెంటనే లేచాడు.

దక్షిణ మందిరానికి వెళ్లలేదు. ముందుగా విరుగుడు సిద్ధం చేయాలి. ఆలయంలోని ఉత్తర మూలలో ఆయన ముందే కొన్ని ఔషధాలు దాచాడు. చంద్రకాంత శిలపై పండిన నీటి బిందువులు, గరుడపత్రి మూలరసం, నాగవిషాంతక లత, శివనాభి కందం, వ్రతంలో ప్రతిరోజూ వాడిన మూలమంత్ర బస్మం—ఇవి అన్నీ కలిపి ఒక విరుగుడు తయారుచేయాలి.

కాలం చాలా తక్కువ.

వివాహ ఘడియలు దగ్గరపడుతున్నాయి. (ఇంకా ఉంది)