రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

ఆ రాత్రి ఆలయంలో గాలి మళ్లీ కదిలింది.

శరభంగుడు మంత్రగరుడాన్ని తిరిగి తన ముద్రలో కలిపాడు. ఆయన ముఖంలో అలసట కనిపించింది. ముప్పై తొమ్మిది రోజులు మహాగారుడోపాసన, సులోచన వ్రతరక్షణ, చతురకుని చలనలు గమనించడం—ఇవి అన్నీ మహర్షి శరీరానికీ భారమే. కానీ ఆయన కళ్ళలో ప్రకాశం తగ్గలేదు.

కుముద్వతి మెల్లగా అడిగింది.

“గురువర్యా, ప్రమాదం పూర్తిగా తొలగిందా?”

“కాదు,” అన్నాడు శరభంగుడు. “చతురకుని శక్తి వేరుపడింది. అతని ప్రవేశం విఫలమైంది. కానీ అతను చెప్పిన మాటలో సగం సత్యం ఉంది. సులోచనపై అతను ముందే వేసిన ఆత్మశక్తి బంధం ఇంకా ఉంది. అందుకే నలభైవ రోజు అత్యంత ముఖ్యమైనది.”

సులోచన నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది.

“నేను ఇంకా సులోచనగానే ఉన్నాను,” అంది.

శరభంగుడు ఆమెవైపు తిరిగాడు.

“అవును. ఎందుకంటే వ్రతం ఇంకా పూర్తికాలేదు. ముప్పై తొమ్మిది రోజులు కడియాలను సడలించాయి. నలభైవ రోజు ముడి విప్పాలి.”

కుముద్వతి సులోచన చేతిని పట్టుకుంది.

“ముడి విప్పుతాం.”

శరభంగుడు ఇద్దరినీ చూసి అన్నాడు.

“రేపు చివరి రోజు. ఉదయం నుంచి మౌనవ్రతం. మధ్యాహ్నం ఔషధసేవనం. సాయంత్రం చంద్రకాంత శిలాపీఠంపై శ్వాససమైక్యం. రాత్రి గర్భగృహం ముందు గోప్య వివాహసంకల్పం. ఆ క్షణమే చతురకుని బంధం తన దిశ కోల్పోతుంది.”

సులోచన కళ్ళలో ఒక క్షణం భయం మెరిసింది.

“గురుదేవా… నేను తిరిగి రాకపోతే?”

కుముద్వతి ఆమె చేయి మరింత బిగించింది.

“మీరు తిరిగి వస్తారు. కాని ఏ రూపంలో వచ్చినా నేను మీ పక్కనే ఉంటాను.”

సులోచన ఆమెను చూసింది. ఆ మాటలో భయం లేదు. బలవంతం లేదు. స్వీకారం ఉంది. ఆ స్వీకారం చతురకుని మంత్రానికి తెలియని శక్తి.

శరభంగుడు మెల్లగా అన్నాడు.

“చూడండి, ఇదే వ్రతానికి హృదయం. మంత్రం బలాన్ని అర్థం చేసుకుంటుంది. కానీ స్వీకారాన్ని అర్థం చేసుకోదు. దానికోసమే మీ ఇద్దరూ కలిసి ఉండాలి.”

---

అమ్మమ్మ ఇక్కడ కథ ఆపింది.

మేమంతా ఊపిరి పీల్చడం మరిచిపోయినట్టుగా ఆమె చేతిలోని వస్త్రాన్ని చూస్తూ ఉన్నాం. ఆ వస్త్రంపై ఇప్పుడు ఒక మహాగరుడుని బంగారు రెక్కలు అల్లబడ్డాయి. వాటి క్రింద ఒక నల్లని సర్పం. పక్కనే రెండు చిన్న పుష్పాలు. దూరంగా గోడల మధ్య బంధింపబడిన నీడలాంటిది.

“అమ్మమ్మా,” అని చిన్న అక్క అడిగింది, “చతురిక ఇప్పుడు నిజంగానే స్త్రీ అయిపోయిందా?”

అమ్మమ్మ సూదిని నెమ్మదిగా లాగింది.

“శక్తి పోయినప్పుడు వేషం మాత్రమే మిగులుతుంది పిల్లా. కానీ వేషం కూడా ఒక శిక్ష అవుతుంది, దాన్ని ద్రోహం కోసం ధరించినవారికి.”

పెద్దక్క అడిగింది.

“రససిద్ధ యోధులు ఎప్పుడు వస్తారు?”

అమ్మమ్మ నవ్వింది.

“దూరంగా మేఘాలు చేరి నిలబడ్డాయంటే వర్షం దగ్గరపడినట్టే. యోధులు కనిపించకపోయినా, వారి అడుగుల కోసం భూమి సిద్ధమవుతోంది.”

నేను మెల్లగా అడిగాను.

“అయితే రేపు సులోచనుడవుతాడా?”

అమ్మమ్మ తెల్లదారంతో చంద్రకాంత వేదిక మీద ఒక కొత్త గీత మొదలుపెట్టింది.

“రేపు కేవలం రూపం మారే రోజు కాదు. రేపు ప్రేమ, వ్రతం, యుద్ధం—మూడూ ఒకే ముడిలో కట్టబడే రోజు.”

ఐదో భాగం ముగింపు (ఇంకా ఉంది)