రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

మధ్యాహ్నం నుంచి ఆలయం మరింత నిశ్శబ్దంగా మారింది.

శరభంగుడు చతురికను విచారణకు పిలిపించలేదు. ఆమె ఇప్పటికీ దక్షిణ మందిరంలోనే బంధింపబడి ఉంది. కాని ఆమెకు కాపలాగా ఉన్న భటురాలిని రహస్యంగా పిలిపించి ప్రశ్నించాడు. మంత్రదృష్టి ముందు అబద్ధం నిలబడలేదు. నగలు, ఔషధం, పాలు—అన్నీ బయటపడ్డాయి.

శరభంగుడు కోపపడలేదు. కానీ ఆయన మౌనం ఆ భటురాలికి శిక్షకంటే ఘోరంగా అనిపించింది.

“దురాశ ఒక ద్వారమైతే, ద్రోహం దాన్లోంచి లోపలికి వస్తుంది,” అన్నాడు. “నీవు ద్రోహిని లోపలికి రానివ్వలేదు. కాని ఆమె పాశాన్ని లోపలికి తీసుకువచ్చావు.”

భటురాలు కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.

“క్షమించండి గురుదేవా.”

“క్షమాపణ నీకు తర్వాత. ఇప్పుడిక రక్షణ ముందు.”

ఆమెను తొలగించి, మరింత కఠినమైన స్త్రీభటులను చతురిక గది ముందు నియమించాడు. చతురికను గారుడబంధంతో మరింత బిగించాడు. అయినా ఆమె పెదవులపై ఓడిపోయిన నవ్వు మెరిసింది.

“ఘడియలు దగ్గరగా ఉన్నాయి శరభంగా,” అంది ఆమె. “నీ విరుగుడు ఆలస్యమవుతుంది.”

శరభంగుడు తలుపు మూయమన్నాడు.

“కాలం నాది కాదు. కానీ వ్రతం ఇంకా మాది.”

---

సాయంత్రం వచ్చింది.

చంద్రుడు ఇంకా ఉదయించలేదు. కానీ అతని కాంతి రావటానికి ఆకాశం సిద్ధమవుతోంది. గర్భగృహం ముందు చిన్న మండపం అలంకరించబడింది. పుష్పాలు తక్కువ. మంత్రరేఖలు ఎక్కువ. అగ్నికుండం చిన్నది. కానీ దాని చుట్టూ శరభంగుడు గీసిన రక్షాచక్రం ప్రకాశిస్తోంది.

సులోచన, కుముద్వతి ఇద్దరూ వ్రతవస్త్రాల్లో వచ్చారు.

వ్రత నియమం ప్రకారం, ఆ క్షణంలో వారిద్దరూ స్త్రీలుగానే సంకల్పం చేయాలి. సులోచన శరీరంపై చతురకుని బంధం ఇంకా ఉంది. ఆ రూపాన్ని అవమానంగా కాక, సాక్షిగా నిలబెట్టాలి. కుముద్వతి దాన్ని తిరస్కరించకుండా స్వీకరించాలి. అదే మంత్రబంధాన్ని దిశ కోల్పోయేలా చేసే హృదయబలం.

కానీ సులోచన కళ్ళలో ఇంకా ఆ ఓషధి ప్రభావం ఉంది. ప్రేమ, సిగ్గు, మృదుత్వం—అన్నీ ఉన్నాయి. కానీ వాటి వెనుక ఒక కృత్రిమ అల ఉంది. కుముద్వతి దాన్ని చూసి భయపడింది.

శరభంగుడు వారికి ఎదురుగా కూర్చున్నాడు. విరుగుడు చిన్న వెండి పాత్రలో సిద్ధమైంది. అది దట్టంగా ఉంది. పరిమళం లేదు. చేదు ఔషధపు వాసన మాత్రమే.

మంత్రాలు ప్రారంభమయ్యాయి.

సంకల్పం పలికినప్పుడు సులోచన స్వరం మృదువుగా కంపించింది.

“నేను…”

ఆమె క్షణం కుముద్వతిని చూసింది.

“సులోచన…”

శరభంగుడు వెంటనే నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“స్వరూపసాక్షిగా పలుకు. రూపబంధానికి బానిసగా కాదు.”

సులోచన కళ్ళు ఒక్కసారిగా తడిశాయి. లోపల సులోచనుడు లేచేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నట్టుగా ఆమె శరీరం వణికింది.

“నేను… సులోచన… సులోచనుడి సంకల్పసాక్షిగా…”

కుముద్వతి మాటను కొనసాగించింది.

“నేను కుముద్వతి… రూపాన్ని దాటి నిలిచిన సత్యానికి సాక్షిగా…”

అగ్ని కొద్దిగా ఎగిసింది.

శరభంగుడు మంత్రాన్ని పెంచాడు.

పుష్పమాలలు వారి మెడలపై పరస్పరం మారాయి. సులోచన చేతులు వణుకుతున్నాయి. కుముద్వతి అవి పట్టుకుంది. మాల వేసిన క్షణంలో సులోచన మృదువుగా నవ్వింది. ఆ నవ్వులో మంత్రబంధపు మత్తు మళ్లీ లేచింది.

“ఇక నేను నీదాన్నే కదా,” అని ఆమె నెమ్మదిగా పలికింది.

కుముద్వతి కళ్ళు తడిశాయి.

“మీరు మీదే. ఆ తర్వాతే నావారు.”

ఆ మాట శరభంగునికి కావలసినది.

అతను వెంటనే విరుగుడు పాత్రను తీసుకున్నాడు.

“సులోచన, ఇప్పుడు దీన్ని స్వీకరించు.”

సులోచన మొదట వెనుకంజ వేసింది. ఆమెలోని బలవంతపు కోరిక ఆ చేదు ఔషధాన్ని నిరాకరించాలనుకుంది.

కుముద్వతి ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

“ప్రియా,” అంది. “ఇది నిన్ను నాకెదురుగా తీసుకురాదు. నిన్ను నీకే తిరిగి ఇస్తుంది.”

ఆ మాటకు సులోచన కళ్ళలోని మబ్బు కదిలింది.

ఆమె నోరు తెరిచింది.

శరభంగుడు విరుగుడు మందు తినిపించాడు.

సులోచన క్షణం కళ్ళు మూసుకుంది. ఔషధం గొంతులోనుండి దిగగానే శరీరమంతా ఒక్కసారిగా కంపించింది. చతురిక ఓషధి ప్రభావం లోపల నుంచి ప్రతిఘటించింది. శరభంగుడు మంత్రజపం పెంచాడు. కుముద్వతి సులోచన చేతులను బిగించింది.

కొంతసేపటి తరువాత సులోచన శ్వాస స్థిరపడింది.

“ఇంకా ఒక ఘట్టం,” అన్నాడు శరభంగుడు. “ఆలయం బయట కొలనులో మీరిద్దరూ స్నానం చేసి రావాలి. చంద్రకాంతి నీటిని తాకే మొదటి క్షణంలో సులోచనుడి స్వరూపం మేల్కొంటుంది.”

కుముద్వతి సులోచనను తోడ్కొని లేచింది.

వ్రతం దాదాపు సమాప్తమైంది.

విజయం తలుపు దగ్గర నిలిచింది.

అదే సమయంలో విధి తన చివరి పాశాన్ని విసిరింది.

---

ఆలయం బయట కొలను నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

చంద్రుడు పైకి రావడానికి క్షణాలు మాత్రమే మిగిలాయి. నీటి మీద వెండి రేఖలు ఇంకా పుట్టలేదు. చెట్లు నీడలుగా నిలిచాయి. గారుడవలయం వెలుపల దూరంగా అడవి చీకటి.

సులోచన ఒక్కొక్క అడుగు వేస్తోంది. విరుగుడు పనిచేస్తోంది. కానీ చతురిక ఓషధి మిగిలిన ఘాటు శరీరాన్ని తట్టుకోలేని అలసటలోకి నెడుతోంది.

“కొంచెమే,” అంది కుముద్వతి. “కొలను చేరాం.”

సులోచన నవ్వాలని ప్రయత్నించింది.

“కుముద…”

“ఊ?”

“నేను తిరిగి వచ్చినప్పుడు నువ్వు నన్ను గుర్తుపడతావా?”

కుముద్వతి ఆమెను ఆదుకుంది.

“నిన్ను రూపంతో కాదు. శ్వాసతో గుర్తుపడతాను.”

సులోచన కళ్ళు మెల్లగా మూసుకుపోయాయి.

“అయితే… నాకు భయం లేదు…”

అని చెప్పి కొలను గట్టు దగ్గరే ఆమె స్పృహ తప్పి పడిపోయింది.

“సులోచనా!” అని కుముద్వతి కేక వేసింది.

ఆమె వంగి సులోచనను ఎత్తబోతున్న క్షణం—

పొదల మధ్య ఒక భారీ నీడ కదిలింది.

కుముద్వతి ఖడ్గం కోసం చేయి చాపింది. కానీ ఆమె వ్రతవస్త్రాల్లో ఉంది. ఆయుధం లేదు. చుట్టూ కాపలాగా ఉన్న స్త్రీభటులు గారుడవలయం బయట వైపు దృష్టి పెట్టి ఉన్నారు. ఈ నీడ లోపల నుంచి కాదు; వలయానికి అంచుల మధ్య దొంగిలించిన దారిలోంచి వచ్చింది.

త్రిగర్త రాజకుమారుడు దుర్జయుడు.

అతను పొడవైన దేహం, కఠిన కళ్ళు, యుద్ధకవచం, చీకటికి అలవాటు పడిన చిరునవ్వుతో నిలిచాడు. చతురకుని మాయలు పూర్తిగా అతనికి లేకపోయినా, అతనికి తన దురాశకు తగిన ధైర్యం ఉంది.

“ఇద్దరు రాజకుమార్తెలు ఒకేసారి,” అన్నాడు. “త్రిగర్తానికి ఈ రాత్రి శుభరాత్రి.”

కుముద్వతి వెనక్కి తగ్గలేదు.

“నీవు ఈ వలయంలోకి ఎలా వచ్చావు?”

దుర్జయుడు నవ్వాడు.

“వలయాలు మంత్రశక్తిని అడ్డుకుంటాయి. దుర్జయుడి చేతులను కాదు.”

ఆ మాట పూర్తికాకముందే అతని వెనుక నుంచి ఇద్దరు గూఢసైనికులు దూసుకొచ్చారు. కుముద్వతి ప్రతిఘటించింది. ఆమెకు సులోచన నేర్పిన శరీరనిగ్రహం గుర్తొచ్చింది. ఒకరిని మోచేతితో తప్పించింది. మరొకరి పట్టు నుంచి జారింది. కానీ సులోచన స్పృహలేని స్థితిలో ఉంది. ఆమెను కాపాడుతూ పోరాడటానికి ఆయుధం లేకుండా సమయం సరిపోలేదు.

దుర్జయుడు పొగబంతి విసిరాడు.

కొలను గట్టు చీకటి, పొగ, విషవాసనతో నిండిపోయింది.

కుముద్వతి క్షణం తూలింది.

దుర్జయుడు ముందుకు దూసుకొచ్చి స్పృహలేని సులోచనను ఒక భుజంపై, తూలుతున్న కుముద్వతిని మరొక చేతిలో బంధించాడు.

“త్రిగర్తపు కళ్యాణమండపం ఎదురు చూస్తోంది,” అన్నాడు.

పొగ చెదరేసరికి కొలను గట్టు ఖాళీ.

సులోచన లేదు.
కుముద్వతి లేదు.
కేవలం నీటి మీద చంద్రుడి మొదటి రేఖ పడింది.

ఆ రేఖ ఆలస్యంగా వచ్చింది.

---

శరభంగుడు గర్భగృహం నుంచి బయటికి వచ్చాడు.

అతని ముఖం మునుపెన్నడూ లేనంత గంభీరంగా ఉంది. కొలను గట్టు ఖాళీగా కనిపించింది. ఆయన కళ్ళు మూసుకున్నాడు. దివ్యదృష్టి అగ్నిలా విస్తరించింది.

“దుర్జయుడు…” అని ఆయన పలికాడు.

వెంటనే ఆజ్ఞలు వెళ్ళాయి.

దక్షిణ మందిరంలో బంధింపబడి ఉన్న చతురికను ఆయన మళ్లీ చూశాడు. ఆమె పెదవులపై అహంకారపు చిరునవ్వు.

“చివరికి దుర్జయుడు వచ్చాడు కదా,” అంది.

శరభంగుడు సమాధానం చెప్పలేదు.

ఆమెను అక్కడ ఉంచటం ప్రమాదం. మంత్రశక్తి లేకపోయినా, ఆమె ద్రోహబుద్ధి ఇంకా జాగృతం. ఎవరో మరో లోభి, మరో భయపడిన భటుడు, మరో రహస్య ద్వారం—ఇలా ప్రమాదాలకు తలుపులు తెరుచుకోవచ్చు.

శరభంగుడు గారుడమంత్రంతో పాతాళరక్షా యంత్రాన్ని ఆవాహన చేశాడు. శిథిలాలయం దక్షిణ నేల చీలినట్టు కనిపించింది. లోపల ఒక గుహద్వారం. అది భూమి కడుపులోకి దిగుతున్నట్టు చీకటిగా ఉంది.

“చతురికను అక్కడ ఉంచండి,” అన్నాడు. “మనుషుల చెవులు చేరని, మాయ దారి కనిపెట్టని గుహలో.”

చతురిక మొదటిసారి నిజంగా భయపడింది.

“శరభంగా!”

“వేషం వేసి లోకంలో తిరిగిన నీకు కొంతకాలం వేషమూ ప్రేక్షకులూ లేని చీకటి అవసరం.”

గారుడబంధాలతో ఆమెను పాతాళగుహలోకి తీసుకెళ్లారు. ద్వారం మూసుకుపోయింది. నేల మళ్లీ శిలలా మారింది.

---

ఇదిలా ఉండగా, త్రిగర్త సైన్యం ముందే సిద్ధంగా ఉంది.

దుర్జయుడి అపహరణం ఒక వ్యక్తిగత దురాశ మాత్రమే కాదు; యుద్ధ సంకేతం. అతను సులోచనను, కుముద్వతిని చెరబట్టి తీసుకెళ్తుండగానే, త్రిగర్త సైన్యం రెండు దిశల్లో కదిలింది.

ఒక దళం త్రిగాంగేయాన్ని ఎదుర్కొనేందుకు.
మరొక దళం పంచనదాన్ని చుట్టుముట్టేందుకు.

త్రిగర్త సైన్యానికి యుద్ధధ్వజాలు నల్లని నాగరేఖలతో అలంకరించబడ్డాయి. చతురకుని మాయ తగ్గినా, అతని పథకం ఇంకా జీవించి ఉంది. రెండు రాజ్యాల వారసత్వాలను అవమానించి, బలవంతపు వివాహంతో రాజకీయబంధాన్ని త్రిగర్తం తన వలలోకి లాగాలనేది వారి యుక్తి.

కానీ వారు ఊహించని దృశ్యం యుద్ధరంగంలో ఎదురు చూసింది.

రససిద్ధ యోధులు.

మొదట త్రిగర్త సైనికులకు అవి నీడలుగా కనిపించాయి. ఆపై చెట్లకన్నా ఎత్తైన మానవాకృతులుగా. తరువాత భూమి కంపించింది. ఒక్కొక్కరు ఇరవై అడుగుల ఎత్తుతో, శిలలను మోసిన భుజాలతో, మౌనంగా రంగంలోకి దిగారు.

వారి చేతుల్లో ఉన్న గదలు సాధారణ ఆయుధాలు కావు. వజ్రలోహంతో మేళవించిన దేహబలానికి తగిన మహాయుధాలు. వారి అడుగు పడితే గుర్రాలు వెనక్కి తగ్గాయి. వారి నిశ్వాసమే సైనికుల గుండెల్లో భయాన్ని నింపింది.

గుణసాగరుడు తయారుచేసిన ఆ రససిద్ధవీరులు కోపంతో కాదు—నియమంతో యుద్ధం చేశారు.

ఒకరు శత్రు రథదళాన్ని ఆపాడు.
మరొకరు గజదళం ముందు నిలబడి గజాల దూకుడును నిలిపాడు.
ఇంకొకరు నల్లధ్వజాన్ని నేలకూల్చాడు.
మిగిలినవారు పంచనద, త్రిగాంగేయ సైన్యాలకు రక్షాకవచంలా నిలిచారు.

త్రిగర్త సేనలు వెనక్కి నెట్టబడసాగాయి.

యుద్ధం రాజ్యసరిహద్దుల్లో మంటలా వ్యాపిస్తోంది.

కానీ యుద్ధానికి కేంద్రం ఇంకా త్రిగర్తంలోనే ఉంది.

---

త్రిగర్త రాజధాని లోని కళ్యాణమండపం ఆ రాత్రి భయంకరంగా అలంకరించబడింది.

బయట యుద్ధ మ్రోగులు వినిపిస్తున్నాయి. కానీ లోపల దీపాలు, నాగధ్వజాలు, నల్లపుష్పాలు, రక్తవర్ణ వస్త్రాలతో మండపం సిద్ధమైంది. ఇది శుభవివాహం కోసం కాదు. స్వాధీనబంధం కోసం నిర్మించిన బలవంతపు వేదిక.

దుర్జయుడు కవచం మార్చి వరవస్త్రాలు ధరించాడు. అతని కళ్ళలో గెలిచినవాడి గర్వం. కానీ సైన్యాలు ఓడిపోతున్న వార్తలు అతనికి ఇంకా పూర్తిగా చేరలేదు. లేక చేరినా పట్టించుకోలేదు.

“రెండు రాజ్యాల గౌరవం ఈ రాత్రి నా చేతిలో పడుతుంది,” అన్నాడు అతను తన పురోహితులకు.

మండపం ఒక వైపున కుముద్వతి బంధింపబడి నిలిచింది. ఆమె ముఖంలో భయం లేదు; దహించుకునే కోపం ఉంది. మరో వైపున సులోచన ఇంకా స్పృహలోకి పూర్తిగా రాలేదు. విరుగుడు పనిచేస్తోంది. చతురిక ఓషధి మిగిలిన ప్రభావం ఇంకా ఆమె శరీరాన్ని బలహీనంగా ఉంచుతోంది. ఆమె స్త్రీరూపంలోనే ఉంది—అయితే ఆ ముఖంలో ఇప్పుడు మధ్యమధ్యలో సులోచనుడి సంకల్పరేఖలు మెరుస్తున్నాయి.

దుర్జయుడు వారిద్దరినీ చూసి నవ్వాడు.

“పంచనద రాజకుమార్తె కుముద్వతి. త్రిగాంగేయ రహస్య సుందరి సులోచన. దుర్జయుడి రాణులుగా మీరిరువురూ ఈ రాత్రి నిలుస్తారు.”

కుముద్వతి అతనివైపు నేరుగా చూసింది.

“వివాహం అనేది చేతులు కట్టడం కాదు. హృదయాలు అంగీకరించడం. నీ మండపం బంధశాల మాత్రమే.”

దుర్జయుడు కోపంతో దగ్గరకు వచ్చాడు.

“అంగీకారం? రాజ్యాలను గెలిచినవారికి అంగీకారం అడగాల్సిన అవసరం లేదు.”

ఆ మాట వినగానే సులోచన కళ్ళు కదిలాయి.

ఆమె మెల్లగా స్పృహలోకి వచ్చింది.

ముందుగా మండప దీపాలు కనిపించాయి. ఆపై నాగధ్వజాలు. తరువాత బంధింపబడిన కుముద్వతి. చివరగా దుర్జయుడు.

ఆమె పెదవులపై మృదువైన, కానీ ప్రమాదకరమైన చిరునవ్వు మెరిసింది.

“దుర్జయుడా,” అంది బలహీనంగా. “నీ పేరులో దుర్జయం ఉంది. నీ బుద్ధిలో మాత్రం దుర్బలత్వమే ఉంది.”

దుర్జయుడు ఆశ్చర్యంతో ఆమెవైపు తిరిగాడు.

“మేల్కొన్నావా సులోచనా? శుభం. పెళ్లికూతురు మేల్కొని ఉండటం మంచిది.”

సులోచన అతని కళ్ళలోకి చూసింది.

“నేను ఎవరి పెళ్లికూతురినో కాలమే నిర్ణయిస్తోంది. నువ్వు కాదు.”

దుర్జయుడి ముఖం కఠినమైంది.

“పురోహితులారా! మంత్రాలు మొదలుపెట్టండి.”

మండపంలో అగ్ని వెలిగింది.

బయట యుద్ధడంకాలు మరింత దగ్గరగా వినిపించాయి.

కుముద్వతి సులోచనవైపు చూసింది.
సులోచన ఆమెవైపు చూసింది.

వారిద్దరి చూపుల మధ్య మాటలకన్నా ఘనమైన ప్రతిజ్ఞ పుట్టింది.

కథ ఇక్కడ నిలబడింది—బయట రససిద్ధ యోధుల అడుగులు భూమిని కంపిస్తున్నాయి. లోపల దుర్జయుడి బలవంతపు మంత్రాలు మొదలుకాబోతున్నాయి. సులోచన స్వరూపం ఇంకా వెలగలేదు. కానీ ఆమె కళ్ళలో ఉదయానికి ముందరి మొదటి అగ్ని కనిపించింది.

---

అమ్మమ్మ ఇక్కడ కథ ఆపింది.

మా చేతుల్లోని సూదులు ఎప్పుడో కదలడం ఆగిపోయాయి. ఆమె వస్త్రంపై ఇప్పుడు ఒక కొలను, దాని పక్కన కూలిన పువ్వు, దూరంగా ఒక నల్ల మండపం, బయట పెద్ద పెద్ద అడుగుల గీతలు అల్లబడ్డాయి.

“అమ్మమ్మా!” అని పెద్దక్క ఆత్రంగా అడిగింది. “స్నానం చేస్తే సులోచనుడు అవుతాడని కదా! మరి దుర్జయుడు ఎత్తుకెళ్లేశాడు. ఇప్పుడు ఎలా?”

అమ్మమ్మ నెమ్మదిగా నవ్వింది.

“వ్రతం పూర్తయ్యే ఘడియ నీటిలోనే ఉండాలని ఎవరు చెప్పారు? కొన్నిసార్లు కొలను దూరమైతే, మనిషి తనలోనే జలాన్ని వెతకాలి.”

చిన్న అక్క అడిగింది.

“రససిద్ధ యోధులు వాళ్లను రక్షిస్తారా?”

“యోధులు బాహ్యబంధం తెంచుతారు. లోపలి బంధం మాత్రం సులోచన సంకల్పమే తెంచాలి.”

నేను మెల్లగా అడిగాను.

“అయితే పెళ్లి ఆగుతుందా?”

అమ్మమ్మ నల్లదారాన్ని పక్కన పెట్టి, ఎర్రదారాన్ని సూదిలో దూర్చింది.

“ఆగకపోతే కథ కాదు పిల్లా. కానీ ఎలా ఆగుతుందో తెలుసుకోవాలంటే తర్వాతి అల్లిక చూడాలి.”

ఆరవ భాగం ముగింపు (ఇంకా ఉంది)