రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

ఆ రోజు నుంచి సులోచన సమీపం ఆమెకు కేవలం గురువు సమీపం కాదు. రక్షణ. ఆరాధన. భయం. మమకారం. పేరు పెట్టలేని అనుభూతి. ఏదో లోపలికి ప్రవేశించి అక్కడే నిలిచినట్టు.

రాజసభలో కొందరు తలవంచారు. కొందరు సులోచన వైపు ఆశ్చర్యంతో చూశారు. ఆమెను ఇప్పటి వరకు నాట్యగురువుగా చూశారు. ఇప్పుడు ఆమె వెనుక యోధ విద్య, శ్వాస నియంత్రణ, అరణ్యనిగ్రహం, మంత్రసూచన—అన్నీ కలిసి ఒక కొత్త రూపంగా నిలిచాయి.

విక్రమసేనుడి ముఖంలో ఆలోచన మరింత గాఢమైంది.

“ఇవన్నీ సభలో చెప్పాల్సిన అవసరమేమిటి కుముద్వతీ?” అని ప్రచండుడు ఒక్కసారిగా అన్నాడు. “ఒక గురువును ప్రేమించే శిష్యురాలు కథ చెబుతోంది అంతే.”

కుముద్వతి అతని వైపు తిరిగింది.

“ఇంకా ప్రధాన విషయం చెప్పలేదు సేనాధిపతీ.”

ప్రచండుడి కళ్ళలో క్షణం అసహనం మెరిసింది.

“చెప్పు.”

“సులోచన నాకు శత్రువు చూపును గుర్తించడం నేర్పింది. ప్రమాదం ముందు శరీరం గట్టిపడకూడదని నేర్పింది. గౌరవం మీద పడే దృష్టి, రక్షణ మీద పడే దృష్టి మధ్య తేడా తెలుసుకోవాలని నేర్పింది. అందుకే నేను మీ చూపును గుర్తించాను.”

సభ ఒక్కసారిగా గట్టిపడింది.

కుముద్వతి స్వరం ఆగలేదు.

“మొదట మీరు నన్ను చూశారు. తరువాత ఆమెను చూశారు. ఆ చూపులో రాజ్యరక్షణ లేదు. అధికారం ఉంది. స్వాధీన దాహం ఉంది. అంతఃపుర పరిమితి మీకు అడ్డుగా అనిపించింది. సులోచన మీ అడుగును ఆపింది. అందుకే ఈ రోజు ఆమె చేతులకు ఇనుపసంకెళ్లు వచ్చాయి.”

ప్రచండుడు సింహంలా గర్జించాడు.

“రాజకుమార్తె! నీ వయసుకి మించిన మాటలు మాట్లాడుతున్నావు.”

“నా వయసుకి మించిన ప్రమాదాన్ని చూశాను కాబట్టి.”

మంత్రి కఠినంగా అన్నాడు.

“ప్రచండా, నీ స్థానం గుర్తుంచుకో.”

కానీ అప్పటికే ప్రచండుడి ముఖం నియంత్రణ కోల్పోయింది. అతనిలో దాచుకున్న అవమానం, అనుమానం, కోరిక, ప్రతీకారం—all ఒక్కసారిగా మంటగా ఎగిసాయి.

“ఈమె మాయలో రాజకుమార్తె పడింది!” అని అరుస్తూ అతను ఒరలోంచి ఖడ్గం తీశాడు. “మాయను కత్తితోనే కోయాలి!”

అతను కుముద్వతి వైపు దూసుకొచ్చాడు.

---

కానీ సులోచన కళ్ళు ముందే అతని భుజం కదలికను చదివాయి.

రాజసభలో ఎవ్వరూ పూర్తిగా స్పందించేలోపు, ఆమె పుష్పమాలికా బంధాలతో ఉన్న చేతులనే కదిలించింది. ఆ పూలబంధాలు ఆమెకు అడ్డంకి కాలేదు; అవి ఆమె కదలికకు లయ ఇచ్చినట్టు కనిపించాయి. ఒక వంపుతో ఆమె కుముద్వతి ముందుకు చేరింది.

ప్రక్కనే నిలిచి ఉన్న స్త్రీభటురాలి ఒరలోని ఖడ్గం మెరుపులా బయటకు వచ్చింది.

అది సులోచన చేతిలోకి ఎలా వచ్చిందో ఎవరూ గమనించలేకపోయారు.

ప్రచండుడి మొదటి ప్రహారం గర్జనలా వచ్చింది. సులోచన ఖడ్గం దాన్ని తాకిన శబ్దం చిన్నదే. కానీ ఆ చిన్న శబ్దంలోనే అతని దూకుడు విరిగింది.

“నియంత్ర,” అని ఆమె నిశ్వాసంలా పలికింది.

ఆ కదలికలో ప్రచండుడి ఖడ్గబలం ఖాళీకి వెళ్లింది.

రెండవ ప్రహారం.

“నివార.”

ఆమె ఖడ్గం అతని ధారాన్ని పక్కకు మళ్లించింది.

మూడవ కదలిక.

“పార్శ్వ ప్రసారం.”

ఆమె అడుగు పక్కకు జారి, అతని శరీరసమతుల్యతను క్షణం దొంగిలించింది.

నాలుగవ క్షణం.

“ప్రహారాది.”

ఆమె ఖడ్గపు తునక కాదు—లయనే ఝళిపించింది. ప్రచండుడి ఖడ్గం అతని చేతిలోనుండి ఎగిరి దూరంగా పడింది.

సభాసదులు విస్తుపోయారు.

పంచనదంలో ప్రచండుడిని ఎదిరించగల వీరుడే లేడని అందరికీ తెలిసింది. యుద్ధశాలలో అతను పది మంది యోధులను ఒకేసారి నేలకూల్చిన వాడని కథలు వినిపించేవి. అలాంటి సేనాధిపతిని, రాజసభ మధ్యలో, బంధాలతో నిలిచిన నాట్యగురువు నిరాయుధుణ్ణి చేసింది.

సులోచన ఎడమచేత్తో కుముద్వతిని తన వెనుకకు లాగింది.

ఆ స్పర్శతో కుముద్వతి మళ్లీ అదే తెలియని పులకరింతను అనుభవించింది. ఇది భయమా? రక్షణా? ప్రేమా? భక్తియా? ఆమెకు తెలియలేదు. కాని ఆ క్షణంలో తాను సులోచన వెనుక ఉంటే మృత్యువుకూడా తనకు చేరదని అనిపించింది.

సులోచన ఖడ్గాన్ని అదే భటురాలి ఒరలో తిరిగి పెట్టింది. మరో స్త్రీభటురాలి చేతిలోని బల్లెంను ఒక్కసారిగా తీసుకుంది. ప్రచండుడు తిరిగి దూకకముందే, ఒక్క తాపుతో అతన్ని నేలమీద పడగొట్టింది.

బల్లెం అంచు అతని గుండెమీద నిలిచింది.

“ఇంకో అణువు కదిలినా,” అంది సులోచన, “నీ ద్రోహం ఇక్కడే ముగుస్తుంది.”

ప్రచండుడు మొదటిసారి భయంతో ఆమెను చూశాడు.

విక్రమసేనుడు నిలబడిపోయాడు. మంత్రి మాట మరిచాడు. సభాసదులు నిశ్చేష్టులయ్యారు. స్త్రీభటులు తమ కళ్ల ముందు జరిగిన దాన్ని నమ్మలేక నిలిచారు.

సులోచన ముఖం శాంతంగానే ఉంది.

అది కోపం కాదు.
అది ప్రతీకారం కాదు.
అది శిక్షించగల శక్తి తనను తాను నియంత్రించుకున్న క్షణం.

---

అప్పుడే రాజసభ అంతటా ఒక వికటాట్టహాసం మార్మోగింది.

ఆ నవ్వు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? పైకప్పు నుంచి? స్తంభాల నుంచి? నేల క్రింద నుంచి? ఎవరికీ తెలియలేదు. అది మానవుని నవ్వు కాదు. అది చీకటి తనకే వచ్చిన ఆనందాన్ని బయటికి విసిరినట్టుండింది.

దీపాలు ఒక్కసారిగా మసకబారాయి.

రాజసభను దట్టమైన చీకటి కప్పేసింది.

కుముద్వతి సులోచన చేతిని బిగించి పట్టుకుంది. సులోచన కదల్లేదు. ఆమె బల్లెం ఇంకా ప్రచండుడి గుండెను తాకే దూరంలో ఉంది. కానీ చీకటి బరువు క్షణం క్షణం పెరిగింది.

ఆ చీకటిలో ఒక గరగరల స్వరం వినిపించింది.

“ప్రచండా… త్రిగర్తకు పోదాం. పద!”

అది ఆజ్ఞ. ఆహ్వానం కాదు.

అది రక్షణ. ద్రోహికి ఇచ్చిన రక్షణ.

స్త్రీభటులు కుంతాలు ఎత్తారు. రాజభటులు అటూ ఇటూ కదిలారు. మంత్రి “దీపాలు!” అని గట్టిగా అరిచాడు.

కొన్ని క్షణాల తరువాత వెలుగు తిరిగి వచ్చింది.

సభ అంతా తన స్థానంలోనే ఉంది.

సింహాసనం. సభాసదులు. స్త్రీభటులు. సులోచన. కుముద్వతి.

కాని ప్రచండుడు లేడు.

అతను పడిఉన్న చోట ఖాళీ. అతని కవచపు శబ్దం లేదు. అతని ఖడ్గం లేదు. అతని ఊపిరి లేదు. అతను ఎప్పుడూ అక్కడలేదన్నట్టు నేల ఖాళీగా మెరుస్తోంది.

సభలో గాలి కూడా అనుమానంతో నిండిపోయింది.

విక్రమసేనుడు గంభీరంగా పలికాడు.

“త్రిగర్తం.”

ఆ ఒక్క మాటలో రాజ్యపు ఉత్తర సరిహద్దులన్నీ మేఘాల్లా కమ్ముకున్నాయి.

మంత్రి నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“మహారాజా, ఇది ఇక సులోచనపై విచారణ కాదు. ఇది రాజ్యంపై ద్రోహానికి మొదటి సాక్ష్యం.”

విక్రమసేనుడు సులోచన వైపు తిరిగాడు.

“సులోచనా, ఇప్పుడు నీ మాటలన్నీ ఈ సభ వినాలి. నీవు త్రిగాంగేయం నుంచి వచ్చావు అన్నావు. గురుదేవుల ఆదేశం మీద వచ్చావు అన్నావు. మహారాణికి గోప్య సందేశం వచ్చిందని కుముద్వతి చెబుతోంది. ప్రచండుడు త్రిగర్త మాంత్రికబలంతో మాయమయ్యాడు. ఇప్పుడు ఈ దారాలు అన్నీ ఒకే అల్లికలో ఉన్నాయా?”

సులోచన తల వంచింది.

ఆమె చేతులపై పుష్పమాలికలు మృదువుగా ఊగాయి.

“అవును మహారాజా. కానీ ఆ అల్లిక మొత్తం ఇప్పుడే విప్పితే దారాలు తెగిపోతాయి.”

“ఇంకా రహస్యమా?” విక్రమసేనుడి స్వరంలో అసహనం కన్నా భయం ఎక్కువగా ఉంది.

“రహస్యమే కాదు మహారాజా. కాలానికి ముందే పలికితే ప్రమాదమయ్యే సత్యం.”

కుముద్వతి సులోచనను చూశింది. ఆ ఒక్క వాక్యం విని ఆమె గుండె మళ్లీ బలంగా కొట్టుకుంది. సులోచనను తాను ఎంత దగ్గరగా తెలుసుకున్నానని అనుకున్నప్పటికీ, ఆమె చుట్టూ ఇంకా ఎంత దూరం ఉందో అర్థమైంది.

సులోచన నెమ్మదిగా కొనసాగించింది.

“ప్రచండుడు ఒక్కడే కాదు. అతని వెనుక త్రిగర్తపు నీడ ఉంది. ఆ నీడ రాజభవన ద్వారం దాటి చాలా లోపలికి వచ్చేసింది. నేను ఇక్కడికి నాట్యం నేర్పడానికి మాత్రమే రాలేదు. కాని నాట్యం ద్వారానే ఈ రాజ్యం రక్షించబడే దారి మొదలైంది.”
సభ మళ్లీ నిశ్శబ్దమైంది.
అప్పుడే అంతఃపురద్వారం దగ్గర మహారాణి ధారిణీదేవి ప్రత్యక్షమయ్యారు. ఆమె చేతిలో తాళపత్రం ఉంది.
ఆమె నెమ్మదిగా సభలోకి అడుగు పెట్టారు.
“మహారాజా,” అంది ఆమె, “గురుదేవుల గోప్య ఆజ్ఞకు సాక్ష్యం ఇదిగో.”
విక్రమసేనుడు ఆమెను చూశాడు. అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం, బాధ, గౌరవం—అన్నీ కలిశాయి.
మహారాణి తాళపత్రాన్ని మంత్రికి అందించారు.
మంత్రి చదవబోతుండగా—
సులోచన ఒక్కసారిగా తలెత్తి రాజమందిరపు ఉత్తర ద్వారం వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్ళలో మరింత పదునైన అప్రమత్తత మెరిసింది.
“ఇప్పుడే చదవకండి,” అంది.

అందరూ దిగ్భ్రాంతిగా ఆమెను చూశారు.
“ఎందుకు?” అని విక్రమసేనుడు అడిగాడు.
సులోచన స్వరం నెమ్మదిగా ఉంది. కానీ సభలోని ప్రతి హృదయానికీ వినిపించింది.
“ఈ సభలో ఇంకా మనవారు కాని చెవులు ఉన్నాయి.”
అక్కడే రెండో భాగం నిలిచిపోయింది.

---
అమ్మమ్మ కూడా ఇక్కడే ఆగింది.
మేమంతా ఊపిరి బిగబట్టి ఆమె ముఖం చూస్తూ ఉన్నాం. ఆమె చేతిలోని సూది వస్త్రంలో అర్థాంతరంగా నిలిచిపోయింది. ఎర్రదారంతో అల్లిన పువ్వు పక్కన ఇప్పుడు బంగారు దారంతో విల్లు ఆకారం, దాని ముందర పుట్టబోయే బాణరేఖ కనిపిస్తున్నాయి.
“అమ్మమ్మా!” అని పెద్దక్క అడిగింది. “సులోచన నిజంగానే నాట్యగురువా? లేక యోధురాలా?”
అమ్మమ్మ నవ్వింది.
“కొన్ని పువ్వులు పరిమళం ఇస్తాయి. కొన్ని పువ్వులు విషాన్ని దిగమింగిస్తాయి. కొన్ని పువ్వులు యుద్ధరంగంలోనూ వాడిపోవు.”
“అయితే ఆమె ఎవరు?” అని నేను అడిగాను.
అమ్మమ్మ నల్లదారాన్ని సూదిలో దూర్చింది.
“అదే రహస్యం పిల్లా. ఇంకా వస్త్రం వెనుక వైపు చూడకూడదు.” (ఇంకా ఉంది)