రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

ఒక రహస్యపు పొర విడివడుతోంది
నాలుగో భాగం — గురు పరిమితి

చతురకుడు మాయమైన తర్వాత అంతఃపురం మళ్లీ వెలుగులోకి వచ్చింది. కానీ ఆ వెలుగు ముందులా లేదు. దీపాలు వెలుగుతున్నాయి. స్తంభాలపై కాంతి పడుతోంది. పరిమళద్రవ్యాల సువాసన గదిలో ఉంది. అయినా గాలిలో ఏదో గట్టిగా బిగుసుకున్న భయం నిలిచింది.

గదిమధ్యలో సులోచన స్పృహలేకుండా పడిఉంది.

ఆమె ముఖం ప్రశాంతంగా ఉంది. కానీ ఆ ప్రశాంతత నిద్రది కాదు. మంత్రబంధం మనిషి శ్వాసను తన చేతిలోకి తీసుకున్నప్పుడు వచ్చే భయంకరమైన శాంతి అది.

కుముద్వతి ఆమె పక్కనే మోకాళ్లపై కూర్చుంది. రెండు చేతులతో సులోచన చేతిని పట్టుకుంది. ఆ చేతి ముందెప్పుడో ధనుస్సుని బిగించింది. ఖడ్గాన్ని మెరిపించింది. తనను పులి నుంచి కాపాడింది. రాజసభలో ప్రచండుడిని నేలకూల్చింది. ఇప్పుడు అదే చేయి పూలతూండులా మృదువుగా, బలహీనంగా, నిశ్చేష్టంగా ఉంది.

“గురుదేవా,” అని కుముద్వతి శరభంగుని చూసింది. “ఆమెను మేల్కొలపండి.”

శరభంగ మహర్షి సులోచన నుదుటిపై చేయి ఉంచి కళ్ళు మూసుకున్నాడు. కొద్దిసేపు ఆయన శ్వాస కూడా వినిపించలేదు. తరువాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“మంత్రబంధం లోతుగా దిగింది.”

కుముద్వతి గుండె ఒక్కసారిగా కుంగింది.

“దాన్ని విప్పండి గురువర్యా. మీరు తప్ప మరెవరు చేయగలరు?”

శరభంగుడు ఆమెవైపు చూశాడు. ఆ చూపులో కరుణ ఉంది. కానీ కరుణకన్నా పెద్దదిగా ఒక పరిమితి ఉంది.

“ప్రతి గురువుకీ శక్తి ఉంటుంది కుముద్వతీ. కానీ ప్రతి శక్తికీ సరిహద్దు ఉంటుంది.”

కుముద్వతి అయోమయంగా చూసింది.

“మీకు కూడా?”

“అవును. ముఖ్యంగా ఈ విషయంలో.”

ఆ సమయానికే మహారాజు విక్రమసేనుడు, మహారాణి ధారిణీదేవి, మంత్రి రహస్య ద్వారం గుండా ఆ గదిలోకి వచ్చారు. చతురకుడి మాయ యుద్ధ ధ్వని రాజమందిరం అంతా కదిలించింది. మహారాణి కళ్లలో భయం. విక్రమసేనుడి ముఖంలో కోపంతో కలిసిన ఆందోళన.

“గురుదేవా,” అన్నాడు విక్రమసేనుడు, “ఇది ఏమి జరుగుతోంది? చతురకుడు ఎవరు? ప్రచండుడు ఎక్కడ? సులోచన ఎవరు? ఈ రాజమందిరంలో ఒక్కొక్క రహస్యం అగ్నిలా ఎగిసిపడుతోంది.”

శరభంగుడు నెమ్మదిగా లేచాడు.

“మహారాజా, సమయం వచ్చింది. ఇప్పటివరకు దాచిన సత్యం ఇక దాచరాదు.”

ఆ మాట వినగానే కుముద్వతి తలెత్తింది.

ఆమె పెదవులు కదిలాయి. స్వరం మొదట బలహీనంగా వచ్చింది. ఆపై స్థిరపడింది.

“గురువర్యా… ఆ సత్యం నాకు తెలుసు.”

అందరూ ఆమెవైపు తిరిగారు.

విక్రమసేనుడు ఆశ్చర్యంతో అడిగాడు.

“నీకు?”

కుముద్వతి తల వంచింది.

“అవును తండ్రీ. గురుదేవి సులోచన… త్రిగాంగేయ రాజకుమారుడు. సులోచనుడు.”

ఆ గది ఒక్క క్షణం ఊపిరి బిగబట్టింది.

ధారిణీదేవి చేతిలోని అంచలుచీర జారిపడేంత ఆశ్చర్యపడ్డారు. మంత్రి నిశ్చేష్టుడై నిలిచాడు. విక్రమసేనుడి ముఖంలో ఒక క్షణం కోపమా, అపమానమా, లేక విశ్వసించలేని దిగ్భ్రాంతా అన్నది తేలని నీడ మెరిసింది.

శరభంగుడు మాత్రం కుముద్వతిని నిశ్చలంగా చూశాడు.

“నీకు ఇది ఎప్పుడు తెలిసింది కుముద్వతీ?”

కుముద్వతి సులోచన చేతిని మరింత బిగించింది.

“యాదృచ్ఛికంగా తెలిసింది గురువర్యా. కానీ తెలిసిన రోజు నుంచి అది నా ప్రాణంలా దాచుకున్నాను.”

విక్రమసేనుడు కఠినంగా అన్నాడు.

“వివరంగా చెప్పు.”

కుముద్వతి కళ్ళు ఒక్కసారి సులోచన ముఖంపై నిలిచాయి. తరువాత ఆమె నెమ్మదిగా ప్రారంభించింది.

---

ఆ రోజూ మేము వేటకు వెళ్లాము.

నిజానికి అది వేటకన్నా అడవిని చూడటమే. నేను, సులోచన, కొంతమంది చెలికత్తెలు, ఇద్దరు స్త్రీభటులు. సులోచన అనుమతిస్తేనే నేను అటవిలోకి అడుగు పెట్టేదాన్ని. ఎందుకంటే పులి దాడి జరిగిన తర్వాత కూడా అడవి మీద నా భయం పూర్తిగా పోయలేదు. కానీ సులోచన తోడుంటే భయం క్రమంగా ధైర్యంగా మారేది.

ఆ రోజు ఆకాశం మొదట నిర్మలంగా ఉంది. తరువాత ఒక్కసారిగా మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి. మేం తిరిగి రావాలని అనుకున్నాం. కానీ దారి తప్పిపోయాం. వర్షం పడింది. గాలి దూసుకొచ్చింది. చెలికత్తెలు అలసిపోయారు. స్త్రీభటులకు కూడా దారి స్పష్టంగా కనిపించలేదు.

అప్పుడు సులోచన ఒక శిథిల గోపురాన్ని గుర్తించింది.

“అది పాత శివాలయం,” అంది. “రాత్రి ఇక్కడే తలదాచుకుందాం. తెల్లవారితే దారి వెతుకుదాం.”

మేం ఆ శిథిలాలయంలోకి వెళ్లాం.

గర్భగృహంలో విరిగిన లింగం. చుట్టూ పాత శిలాస్తంభాలు. పైకప్పు కొన్ని చోట్ల తెరుచుకుని చంద్రకాంతి లోపలికి జారుతోంది. ఆ వెలుగు గర్భగృహం ముందున్న ఒక శిలావేదికపై పడింది. ఆ వేదిక తెల్లని ప్రకాశంతో మెరిసింది. అది సాధారణ రాయి కాదు. చంద్రకాంతమణి శిలలా కనిపించింది.

చెలికత్తెలు ఒక వైపు విశ్రాంతి తీసుకున్నారు. స్త్రీభటులు ద్వారం దగ్గర కాపుగా కూర్చున్నారు. సులోచన నన్ను ఆ శిలావేదిక దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది.

“ఇది పొడిగా ఉంది. ఇక్కడ నిద్రించవచ్చు,” అంది.

నాకు అప్పటికే దగ్గరలోని గోడపై ఒక శిలాశాసనం కనిపించింది. వర్షపు నీరు దానిపై నుంచి జారుతోంది. అయినా కొన్ని అక్షరాలు స్పష్టంగా కనిపించాయి. నేను దీపిక వెలిగించి చదివాను.

“చంద్రకాంత శిలాపీఠమిదం. కామరూపధారిణో యే నిద్రాంతి, స్వరూపం ప్రాప్నువంతి.”

అర్థం పూర్తిగా అప్పుడే గ్రహించలేదు. కాని శాసనం భావం మాత్రం అర్థమైంది—ఆ చంద్రకాంత శిలపై నిద్రించిన వారు తమ కామరూపాన్ని విడిచి నిజరూపం పొందుతారు.

ఆ మాట నాకు విచిత్రంగా అనిపించింది. ఎందుకంటే అప్పుడు దానికి మాకు సంబంధమేమీ లేదనుకున్నాను.

మేమిద్దరం అలసటతో అదే శిలావేదికపై నిద్రపోయాం.

రాత్రి మధ్యలో నాకు మెలకువ వచ్చింది.

బయట వర్షం ఆగిపోయింది. శిథిలాలయపు చీలికల నుంచి చంద్రకాంతి లోపలికి వస్తోంది. ఆ కాంతి నా పక్కన పడుకుంది అనుకున్న సులోచనపై పడింది.

కాని నా పక్కన సులోచన లేదు.

నా పక్కన ఒక రాజకుమారుడు నిద్రిస్తున్నాడు.

అతని ముఖం అపూర్వంగా అందంగా ఉంది. కానీ ఆ అందం సులోచన అందంతో అసంబద్ధం కాదు. అదే కళ్ళు. అదే లలాటం. అదే శ్వాసలయ. అదే దాచిన గంభీరత. సులోచనలో మృదుత్వంగా కనిపించిన రేఖలు అతనిలో వీరత్వంగా వెలిగాయి.

నేను మొదట కల అనుకున్నాను.

కానీ నా శ్వాస ఆగినట్టయ్యింది. నేను కదలగానే అతనికి కూడా మెలకువ వచ్చింది.

అతను నన్ను చూసి ఒక్కసారిగా లేచాడు. క్షణం అతని ముఖంలో భయం మెరిసింది. సులోచనను పులి ఎదుట చూశాను, ప్రచండుడి ఎదుట చూశాను; కానీ భయంతో చూసినది అది మొదటిసారి.

అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—

“కుముద్వతీ…”

అప్పుడు ఆ స్వరం కూడా నాకు తెలిసినట్టే అనిపించింది. అది సులోచన స్వరమే. కానీ లోతు మారింది.

“నువ్వు… ఎవరు?” అని నేను అడిగాను.

అతను కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

“నేను నీకు అబద్ధం చెప్పలేను,” అన్నాడు. “కాని ఈ సత్యం సమయం రాకముందు బయటపడితే రెండు రాజ్యాలకీ అపాయం.”

“మీరు సులోచనా?”

“సులోచన కూడా నేనే. కానీ నా జన్మనామం సులోచనుడు. త్రిగాంగేయ రాజకుమారుడు.”

ఆ మాట వినగానే నా లోపల ఏదో విచిత్రంగా మారింది. నేను భయపడలేదు. కోపం రాలేదు. మోసపోయాననిపించలేదు. కాని ఇప్పటివరకు నా మనసులో సులోచన చుట్టూ తిరుగుతున్న అనిర్వచనీయ భావానికి ఒక కొత్త ద్వారం తెరుచుకుంది.

అతను అన్నీ వివరించాడు. త్రిగాంగేయం, పంచనదం, గురుదేవుల ఆజ్ఞ, కామరూపవిద్య, రూపం ఎందుకు ధరించాడో—అన్నీ కాదు, కాని అప్పటికి చెప్పవలసినంత.

“ఈ రహస్యం,” అన్నాడు సులోచనుడు, “గురుదేవుల అనుమతి లేకుండా ఎవరికీ చెప్పకూడదు. నీ తల్లికి కూడా కాదు. నీ తండ్రికి కూడా కాదు. నేను ఇక్కడ నాట్యం నేర్పటానికంటే పెద్ద పని కోసం ఉన్నాను. సమయం వచ్చినప్పుడు గురుదేవులే సత్యాన్ని వెలిగిస్తారు.”

నేను అతని మాటకు ప్రతిజ్ఞ చేశాను.

ఆ రాత్రి మిగతా భాగం మేము మాట్లాడలేదు. తెల్లవారుజామున చంద్రకాంతి కరిగి సూర్యకాంతి రావటానికి ముందే అతను మళ్లీ సులోచనగా మారాడు. చెలికత్తెలు మేల్కొన్నప్పుడు వారి ముందున్నది నాట్యగురువు సులోచనే. మరుసటి రోజు మేమంతా అంతఃపురానికి తిరిగి వచ్చాము.

ఆ రోజు నుంచి నా గురువు నాకు రహస్యం కాదు.
కాని ఆ రహస్యాన్ని కాపాడటం నా వ్రతమైంది. (ఇంకా ఉంది)