రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

మరుసటి రోజు నుంచే చతురిక మరింత దగ్గరైంది.

ఆమె ఇచ్చే ఔషధ కషాయాలు మరింత సువాసనగలవిగా మారాయి.
స్నానజలంలో కలిపే పుష్పరసాలు మారాయి.
జడలో పెట్టే పూల క్రమం మారింది.
నిద్రకు ముందు చేసే పాదసేవలో ఆమె వేళ్లు కొన్ని మర్మబిందువులను తాకేవి.
ఆహారంలో మృదువైన రుచులు పెరిగాయి.
విహారంలో అలసట తగ్గాలి అనుకుంటే, సులోచన మరింత సున్నితంగా మారింది.

ఒక సాయంత్రం ఖడ్గాభ్యాసం జరిగింది.

కుముద్వతి కత్తి పట్టి నిలిచింది. సులోచన ఎదురుగా నిలబడింది. మొదటి కదలికలోనే కుముద్వతి ఆశ్చర్యపడింది. ముందుగా ఆమె గురువు అడుగు మెరుపులా జారేది. ఇప్పుడు ఆ జారి వెళ్ళే వేగం మసకబారింది. మణికట్టు ఇంకా శిల్పంలా ఉంది; కానీ ప్రహారంలో తీవ్రత లేదు. చూపులో నియంత్రణ ఉంది; కానీ యోధుని అగ్ని కనిపించలేదు.

“గురుదేవి,” అని కుముద్వతి ఆగిపోయింది.

సులోచన నిట్టూర్చింది.

“మళ్లీ.”

“మీకు విశ్రాంతి కావాలి.”

“మళ్లీ,” అంది సులోచన. కానీ ఆ స్వరం ఆజ్ఞలా కాక, ప్రార్థనలా వినిపించింది.

కుముద్వతి కత్తిని దించింది.

“నేను శిష్యురాలిని. కానీ అంధురాలిని కాదు.”

సులోచన ఆమెను చూసింది. ఆ చూపులో కృతజ్ఞత ఉంది. బాధ ఉంది. చెప్పరాని రహస్యం గోడలా నిలిచింది.

అంతలో చతురిక వచ్చి నమస్కరించింది.

“దేవీ, కషాయం సిద్ధమైంది.”

సులోచన తీసుకుంది. తాగబోతుండగా కుముద్వతి చేతిని అడ్డుపెట్టింది.

“ఇప్పటి నుంచి ఈ కషాయాలు ముందుగా వైద్యుడు చూస్తాడు.”

చతురిక ముఖంలో క్షణం నీడ మెరిపింది. వెంటనే మళ్లీ మృదుత్వం వచ్చింది.

“రాజకుమార్తె ఆజ్ఞ.”

సులోచన కుముద్వతిని చూసి చాలా స్వల్పంగా తల ఊపింది.
ఆ తల ఊపులో—“జాగ్రత్తగా ఉండు”—అనే హెచ్చరిక ఉంది.

---

అది జరిగిన మరుసటి రాత్రి.

అంతఃపురం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. సులోచన గదిలో దీపం మసకగా వెలుగుతోంది. కుముద్వతి తన గదిలో నిద్రపోలేక తిరుగుతోంది. ఎందుకో మనసు అస్థిరంగా ఉంది.

సులోచన గదిలో చతురిక మాత్రమే ఉంది.

“దీపం ఆర్పనా దేవీ?” అని అడిగింది చతురిక.

“ఇంకా కాదు,” అంది సులోచన.

ఆమె కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఉత్తరదిక్కు చూశింది. దూరంగా గాలి భిన్నంగా కదులుతోంది. ఏదో ప్రమాదం చేరువవుతుందని శరీరం చెబుతోంది. కానీ ఆ శరీరం ఇప్పుడు తన మాటను అంత త్వరగా వినడం లేదు.

చతురిక నెమ్మదిగా దగ్గరికి వచ్చింది.

“దేవీ…”

సులోచన తిరిగింది.

ఆ క్షణం చతురిక ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఆ స్పర్శలో సేవకురాలి వినయం లేదు. బాధితురాలి వణుకు లేదు. దాహం ఉంది. అధికారం ఉంది. స్వాధీనపరచుకోవాలనే కామమయమైన హింస ఉంది.

సులోచన చేయి విడిపించుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.

కానీ పట్టు మరింత బిగిసింది.

చతురిక కళ్ళు ఒక్కసారిగా మారాయి. మృదుత్వపు ముసుగు చిట్లిపోయింది. ఆ కళ్ళలో మాంత్రిక అగ్ని మెరిసింది.

“త్రిగాంగేయ రాజపుత్ర సులోచన!” అని ఆమె గుసగుసలాడింది.

సులోచన శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది.

చతురిక నవ్వింది.

“కాదు కాదు… రాజపుత్రి సులోచన!”

“నువ్వెవరు?” సులోచన స్వరం గట్టిపడింది. కానీ ఆ గట్టితనం పూర్తిగా తిరిగి రాలేదు.

చతురిక వికటాట్టహాసం చేసింది.

ఆ నవ్వు ముందెన్నడో రాజసభలో వినిపించిన చీకటి నవ్వుకు చిన్న ప్రతిధ్వనిలా ఉంది.

అతిదీప్తి ఒక్కసారిగా గదిని నింపింది. చతురిక రూపం వంకరగా కదిలింది. జడ పొగలా వీడిపోయింది. కనురెప్పలు నల్ల మంటలై విప్పాయి. మృదువైన భుజాలు పొడవయ్యాయి. స్వరం గరగరలాడింది.

చతురిక కనిపించలేదు.

ఆమె స్థానంలో త్రిగర్త మాంత్రికుడు చతురకుడు నిలిచాడు.

అతని చేతిలో నల్లని మంత్రదండం. దాని చివర నీలి అగ్ని. అతని కళ్ళలో క్షమ లేదు. విజయం ముందే పొందినవాడి అహంకారం ఉంది.

“కామరూపవిద్యను విద్యగా ఉపయోగించావు సులోచన. నేను దానిని నీ విధిగా మలిచాను,” అన్నాడు.

సులోచన వెనక్కి అడుగు వేసింది. మంత్రాన్ని జపించడానికి పెదవులు కదిలాయి. కాని చతురకుడు ముందే మంత్రదండం ఎత్తాడు.

“నిశ్చేష్టా!”

నీలి కాంతి సులోచన నుదుటి మధ్య తాకింది.

ఆమె కళ్ళలో క్షణం అగ్ని మెరిసింది. తరువాత శరీరం సడలిపోయింది. స్పృహ జారిపోయింది. ఆమె కూలిపోకముందే చతురకుడు ఆమెను పట్టుకున్నాడు.

“ఇక నీవు ఎవరిదో నీకు తెలియజేసే సమయం వచ్చింది,” అన్నాడు.

అతను సులోచనను భుజంపై ఎత్తుకున్నాడు. గదిచుట్టూ చీకటి గిరగిరా తిరిగింది. పైకప్పు పొగలా తెరుచుకున్నట్టైంది. చతురకుడు ఆకాశదారిలోకి ఎగరబోయాడు.

అప్పుడే గదిలో గాలి నిలిచిపోయింది.

చీకటికి ఎదురుగా ఒక కాషాయకాంతి వెలిగింది.

“చతురకా,” అని ఒక గంభీర స్వరం వినిపించింది, “శిష్యత్వం వదిలినా గురుగృహ నియమం వదలలేదనుకున్నాను. తప్పుపట్టాను.”

చతురకుడు నిలిచిపోయాడు.

గదిమధ్యలో శరభంగ మహర్షి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

ఆయన చేతిలో ఆయుధం లేదు. కాని ఆయన చుట్టూ నిలిచిన మౌనం స్వయంగా రక్షణవలయంలా ఉంది. కళ్ళలో కోపం లేదు. కానీ ద్రోహం ఎదుట నిలిచే ధర్మాగ్ని ఉంది.

చతురకుడు నవ్వాడు.

“శరభంగా! ఆలస్యమైంది. నీ శిష్యుని రూపాన్ని నేను బంధించాను. ఇప్పుడు అతని భవిష్యత్తును కూడా తీసుకుపోతాను.”

“రూపాన్ని బంధించగలవు,” అన్నాడు శరభంగుడు. “సంకల్పాన్ని కాదు.”

“నన్ను జయించగలవా?”

శరభంగుడు మౌనంగా చూశాడు.

“మనిద్దరం ఒకే గురువరి శిష్యులు. నీ మంత్రబలం నాకు తెలుసు. నా మంత్రబలం నీకు తెలుసు. జయం ఇక్కడ లక్ష్యం కాదు. అడ్డుకట్ట లక్ష్యం.”

చతురకుడి ముఖం కఠినమైంది.

“అయితే చూడు!”

మంత్రదండం నుంచి నీలి అగ్నిసర్పాలు దూసుకొచ్చాయి. శరభంగుడు కుడిచేతిని పైకెత్తాడు. గాలి నుంచి బంగారు అక్షరాల వలయం పుట్టింది. ఆ సర్పాలు ఆ వలయాన్ని తాకగానే పుష్పరేణువులై కరిగిపోయాయి.

చతురకుడు మళ్లీ మంత్రం జపించాడు. గది గోడలు చీకటి అలలుగా కదిలాయి. నేలపై నీడలు కత్తుల్లా లేచాయి. శరభంగుడు కళ్ళు మూసుకున్నాడు. ఆయన శ్వాసలో నుంచి అగస్త్యనాదంలా ఒక మంత్రధ్వని విస్తరించింది. నీడకత్తులు నేలకే అతుక్కుపోయాయి.

సులోచన ఇంకా చతురకుడి భుజంపై స్పృహ లేకుండా ఉంది. ఆ దృశ్యం చూసి శరభంగుడి కళ్ళలో క్షణం బాధ మెరిసింది.

“నీవు విద్యను ద్రోహానికి వాడావు చతురకా.”

“విజేతలకే ధర్మం రాయటానికి హక్కు ఉంటుంది,” అన్నాడు చతురకుడు.

“అది నీ భ్రమ.”

ఇద్దరి మధ్య మంత్రశక్తులు ఢీకొన్నాయి. గదిలో దీపాలు ఒకేసారి వేల కాంతులుగా విరిగి మళ్లీ ఒక్క చీకటిగా మారాయి. జడలు కదిలాయి. తలుపులు బిగుసుకున్నాయి. అంతఃపురం అంతా కంపించింది.

కుముద్వతి తన గదిలోంచి బయటకు పరుగెత్తింది.

“సులోచనా!” అని అరచింది.

కాని గదిద్వారం ముందు అదృశ్యవలయం ఆమెను ఆపింది. ఆమె చేతులు ఆ గాలిగోడను తాకాయి. లోపల కాంతులు మెరుస్తున్నాయి. స్వరాలు వినిపిస్తున్నాయి. సులోచన స్పృహలేని రూపం ఒక్క క్షణం కనిపించి మాయమైంది.

“గురుదేవి!” కుముద్వతి కేక వేసింది.

ఆ కేక శరభంగుడి చెవిలో పడింది.

ఆయన ఎడమచేతితో రక్షావలయం గీసాడు. కుడిచేతితో మంత్రాక్షరాన్ని విసిరాడు.

చతురకుడు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తొక్కబడ్డాడు. సులోచన అతని భుజం నుంచి జారిపోయింది. శరభంగుడి మంత్రవలయం ఆమెను నేలను తాకకముందే మృదువుగా పట్టుకుని పాలరాతి మీద పడుకోబెట్టింది.

చతురకుడు క్రోధంతో గర్జించాడు.

“ఈ రోజు నిలిపావు. కాని శాపం నిలిచింది శరభంగా! అతడు తిరిగి తనను తాను పొందడు. సులోచనగా ప్రారంభమైనది సులోచనగానే ముగుస్తుంది. ఇంకా—త్రిగర్తానికి ఆమె అవసరం. దుర్జయుడి విధి ఆమెతో కట్టబడింది.”

శరభంగుడు కఠినంగా అన్నాడు.

“విధి నీ దండంతో రాయబడదు.”

చతురకుడు వికటాట్టహాసం చేశాడు.

“అయితే కాలమే చూద్దాం.”

చీకటి అతన్ని చుట్టుకుంది. ఒక్క క్షణంలో అతను కనుమరుగయ్యాడు.

అంతఃపురంలో మళ్లీ వెలుగు వచ్చింది.

గదిమధ్యలో సులోచన స్పృహ లేకుండా పడిఉంది. ఆమె ముఖం ప్రశాంతంగా ఉంది. కాని శరీరమంతా మంత్రబంధం వేసిన నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది.

కుముద్వతి అదృశ్యవలయం తొలగగానే లోపలికి పరుగెత్తింది. సులోచన పక్కన మోకాళ్లపై కూర్చుంది. ఆమె చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

“సులోచనా…”

ఆ స్పర్శకు స్పందన లేదు.

శరభంగుడు దగ్గరకు వచ్చాడు. ఆయన ముఖంలో మొదటిసారి ఓ భారమైన బాధ కనిపించింది.

కుముద్వతి ఆయనను చూసింది.

“గురుదేవా… ఆమెకు ఏమైంది?”

శరభంగుడు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.

సులోచన నుదుటిపై తన కుడిచేతిని ఉంచాడు. కళ్ళు మూసుకున్నాడు. చాలా సేపటి తరువాత ఆయన నెమ్మదిగా పలికాడు—

“మంత్రబంధం మొదలైంది.”

“దాన్ని విప్పండి గురుదేవా!”

శరభంగుడు కళ్ళు తెరిచాడు.

“చతురకుడు నేర్చుకున్న విద్య నాదే మూలం నుంచి పుట్టింది. అతని మంత్రాన్ని నేను బలంతో ఛేదిస్తే, సులోచన ప్రాణమే దెబ్బతింటుంది.”

కుముద్వతి గొంతు కంపించింది.

“అయితే?”

“దానికి బలం కాదు. వ్రతం కావాలి. ఔషధం కావాలి. కాలం కావాలి. అంతకన్నా ఎక్కువగా—సులోచన సంకల్పం కావాలి.”

కుముద్వతి సులోచన చేతిని మరింత బిగించింది.

“ఆ సంకల్పాన్ని నేను కాపాడుతాను.”

శరభంగుడు కుముద్వతిని చూసాడు. ఆమె కళ్లలో ఇక శిష్యురాలి ఆరాధన మాత్రమే లేదు. రక్షకురాలి దీక్ష ఉంది.
మహర్షి మృదువుగా అన్నాడు—
“అప్పుడు ఈ రహస్యం ఇంకా దాచాలి కుముద్వతీ. ఎందుకంటే సత్యం ఇప్పుడే బయటపెడితే శత్రువు త్వరగా వస్తాడు. సులోచన మేల్కొనే వరకు, ఆమె స్వరూపం కాపాడబడాలి. ఆమె బంధం బయటపడకూడదు. ఆమె యుద్ధం లోపల మొదలైంది.”
కుముద్వతి సులోచన ముఖాన్ని చూసింది.
“ఆమె ఒంటరిగా ఉండదు.”
శరభంగుడు తల ఊపాడు.
“ఇప్పటి నుంచి నీ నాట్యాభ్యాసం మారుతుంది. నీ శ్వాస ఆమె శ్వాసను కాపాడాలి. నీ మనోనిగ్రహం ఆమె మంత్రబంధానికి అడ్డుగోడ కావాలి.”
అమ్మమ్మ ఇక్కడ కథ ఆపింది.
మేమంతా నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాం. ఆమె చేతిలోని వస్త్రంపై ఇప్పుడు ఒక పువ్వు, ఒక విల్లు, ఒక నల్లని నీడ, వాటి మధ్య కాషాయరేఖ కనిపిస్తున్నాయి.
“అమ్మమ్మా,” అని చిన్న అక్క మెల్లగా అడిగింది, “చతురిక నిజంగా మొదటి నుంచే చతురకుడేనా?”
అమ్మమ్మ సూదిని ఆపకుండా అల్లింది.
“కథల్లో కొందరు మనుషులు వేషం వేస్తారు పిల్లలూ. కానీ కొందరు వేషాన్నే ఆయుధంగా వాడుతారు.”
నేను అడిగాను.
“సులోచన మళ్లీ మేల్కొంటుందా?”
అమ్మమ్మ నా వైపు చూసి చిరునవ్వింది.
“మేల్కొనడం కళ్లతో మాత్రమే కాదు. కొన్నిసార్లు మనిషి తన స్వరూపం కోసం చాలా కాలం లోపలే మేల్కొని ఉండాలి.”
ఆమె మరో దారాన్ని సూదిలో దూర్చింది.
“ఇంకా వ్రతం మొదలు కాలేదు.”

(ఇంకా ఉంది)