రహస్యం (అమ్మమ్మ చెప్పిన ఒక రహస్య కథ)

మూడో భాగం — చతురిక మాయ

సులోచన మాట రాజసభలో మిగిలిపోయింది.

“ఈ సభలో ఇంకా మనవారు కాని చెవులు ఉన్నాయి.”

ఆ ఒక్క వాక్యం వినగానే రాజసభ ప్రకాశం కూడా క్షణం మసకబారినట్టైంది. మహారాణి ధారిణీదేవి చేతిలోని తాళపత్రం వణకలేదు. కానీ దాని అక్షరాల బరువు ఒక్కసారిగా అందరికీ అనిపించింది.

విక్రమసేనుడు సభను చుట్టూ చూశాడు.
సభాసదులు అందరూ తమ స్థానాల్లోనే ఉన్నారు.
భటులు అప్రమత్తంగా ఉన్నారు.
స్త్రీభటులు కుంతాలను గట్టిగా పట్టుకున్నారు.
అంతఃపుర ద్వారం దగ్గర పరిచారికలు భయంతో నిలిచాయి.

“సభను ఖాళీ చేయండి,” అన్నాడు విక్రమసేనుడు.

మంత్రి ముందుకు వచ్చి ఆజ్ఞ ప్రకటించాడు. ఒక్కొక్కరుగా సభాసదులు బయటకు వెళ్లారు. భటులు దారులు మూసారు. రాజకుటుంబం, మంత్రి, మహారాణి, కుముద్వతి, సులోచన మాత్రమే మిగిలారు.

మహారాణి తాళపత్రం మంత్రికి ఇచ్చారు. అతను దాన్ని మెల్లగా విప్పాడు. చదవబోతుండగా—

అంతఃపుర ద్వారం వైపు నుంచి గందరగోళం వినిపించింది.

ఒక పరిచారిక పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి నమస్కరించింది.

“దేవీ! అంతఃపుర బాహ్యమండపం దగ్గర ఒక యువతి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. ఆమె తనను రాజపుత్రిక అని చెప్పుకుంటోంది. ప్రచండుడు చెరబట్టాడని అంటోంది.”

మహారాణి ముఖం ఒక్కసారిగా మారింది.

“ప్రచండుడా?”

సులోచన కళ్ళు సన్నబడ్డాయి.

“ఆమెను లోపలికి తీసుకురండి,” అంది ధారిణీదేవి.

కొద్దిసేపటికి ఇద్దరు స్త్రీభటులు ఒక యువతిని తోడ్కొని తెచ్చారు. ఆమె దుస్తులు చినిగివున్నాయి. జడ చెదిరిపోయింది. ముఖంపై అలసట. కళ్లలో భయం. అయినా ఆ భయపు వెనుక ఏదో మృదువైన వంశగౌరవం కనిపించింది.

“నీ పేరు?” అని మహారాణి అడిగారు.

యువతి చేతులు జోడించింది.

“చతురిక… దేవీ. సరిహద్దు ప్రాంతంలోని చిన్న సామంత రాజవంశానికి చెందినదాన్ని. ప్రచండుడు తన మనుషులతో మా వాహనాన్ని ఆపి నన్ను చెరబట్టాడు. అంతఃపురానికి చేరేలోపు ఏదో కల్లోలం జరిగింది. నేను తప్పించుకున్నాను. ఇక్కడికి వచ్చాను.”

సులోచన ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసింది.

“ప్రచండుడు నిన్ను ఎక్కడ చెరబట్టాడు?”

“ఉత్తర వనమార్గం దగ్గర.”

“ఎంతకాలం?”

“మూడు రాత్రులు… దేవీ.”

సులోచన ఆమె కళ్ళలోకి చూసింది. చతురిక చూపు వణికింది. కానీ విరగలేదు.

“నీ భయం నిజంలా ఉంది,” అంది సులోచన మృదువుగా. “కాని నీ మౌనం ఇంకా ఎక్కువ మాట్లాడుతోంది.”

చతురిక తల వంచింది.

“భయపడినవారికి మాటలు ఎప్పుడూ సరిపోవు దేవీ.”

మహారాణి ధారిణీదేవి ఆమెపై కరుణ చూపారు. “ఆమెను విశ్రాంతిగదికి తీసుకుపోండి. రక్షణలో ఉంచండి. పరిశీలన జరుగుతుంది.”

అప్పుడు కుముద్వతి ముందుకు వచ్చింది.

“అమ్మా, సులోచనగురుదేవి దగ్గర ఉండే పరిచారికలు తక్కువ. ఆమెపై ఇప్పుడే దాడి జరిగింది. చతురికను ఆమెకు సహాయకురాలిగా ఉంచితే?”

సులోచన క్షణం కుముద్వతిని చూసింది. ఆ చూపులో చిన్న హెచ్చరిక మెరిసింది. కానీ కుముద్వతి దాన్ని గమనించలేకపోయింది. చతురిక బాధితురాలిలా కనిపించింది. ఆమెను అనుమానించడం క్రూరంగా అనిపించింది.

మహారాణి ఆలోచించి తల ఊపారు.

“చతురిక, ఈ క్షణం నుంచి నీవు సులోచన సేవలో ఉంటావు. ఆమె నిద్రాహారవిహారాలకు జాగ్రత్తగా తోడుగా ఉండాలి. కాని గుర్తుంచుకో—ఇది ఆశ్రయం. అంతఃపుర ధర్మాన్ని అతిక్రమిస్తే క్షమించము.”

చతురిక తలవంచింది.

“ఆజ్ఞ దేవీ.”

ఆమె ఒక్క క్షణం సులోచన చేతులను చూసింది. వాటిపై మిగిలిన పుష్పమాలికల బంధం పరిమళిస్తోంది.

ఆమె పెదవుల దగ్గర చాలా సూక్ష్మమైన చిరునవ్వు మెరిసి మాయమైంది.

ఆ చిరునవ్వును ఎవ్వరూ గమనించలేదు.

సులోచన తప్ప.

---

రోజులు గడిచాయి.

చతురిక సులోచనకు నీడలా మారింది.
స్నానానికి నీరు సిద్ధం చేయడం, పూలు తెచ్చి పెట్టడం, గజ్జెలు సర్దడం, రాత్రి దీపం ఆరే వరకూ దగ్గరగా ఉండడం—ప్రతి పనిలో ఆమె అపార శ్రద్ధ చూపించింది.

ఆమె చేతులు వేగంగా కదిలేవి. మాటలు మృదువుగా ఉండేవి. ఏది అడిగినా వెంటనే తెచ్చేది. ఏది చెప్పినా గుర్తుంచుకునేది. కొద్ది రోజుల్లోనే అంతఃపురం ఆమెను దయతో చూడటం మొదలుపెట్టింది.

“పాపం,” అనేవారు పరిచారికలు. “చెర నుంచి తప్పించుకుందట.”

కాని సులోచన మాత్రం పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేయలేదు. ఆమెకు చతురికలో ఏదో వింత అనిపించేది. ఒక దాసి కదలికలో ఉండని నియంత్రణ. ఒక చెరబడ్డ యువతిలో ఉండని ధైర్యం. ఒక బాధితురాలి మౌనంలో ఉండని కట్టుదిట్టమైన గమనిక.

అయినా సాక్ష్యం లేదు.

మరొకవైపు, విచిత్రమైన మార్పులు మొదలయ్యాయి.

మొదట అది నడకలో కనిపించింది.

సులోచన అడుగులు ముందుగా లయబద్ధంగా, నిగ్రహంతో ఉండేవి. యోధురాలి అప్రమత్తత, నాట్యగురువు గమనం రెండూ కలిసిన నడక. కానీ నెమ్మదిగా ఆ నడకలో మరింత నాజూకుతనం పెరిగింది. అడుగులు యుద్ధరంగాన్ని చదివేలా కాక, పుష్పాల మీద జారినట్టయ్యాయి.

తరువాత మాటల్లో మార్పు వచ్చింది.

ఆమె స్వరం ముందుగా మృదువుగానే ఉండేది. కానీ దాని వెనుక ఒక ఆజ్ఞ ఉండేది. ఇప్పుడు ఆజ్ఞ కరిగి తీయదనం పెరిగింది. మాట ముగిసిన తర్వాత కూడా వినేవారికి ఆ స్వరం గాలిలో మిగిలినట్టుండేది.

ఆమె తీరు మరింత వయ్యారంగా మారింది.
చూపులో కఠిన అప్రమత్తత తగ్గి మృదుత్వం పెరిగింది.
చేతులు మరింత సున్నితంగా, తామర తూండ్లలా కనబడ్డాయి.
నడుము మరింత సన్నబడింది.
శరీర వంపులు మరింత స్పష్టంగా స్త్రీరూప సమృద్ధిని సంతరించుకున్నాయి.
శ్వాసల లయలో కూడా మార్పు వచ్చింది—ఎగశ్వాస, దిగశ్వాసలు కేవలం ప్రాణచలనం కాక, ఎద పోగులు కూడా వింతగా కాదులుతున్నాయి. లోపల ఏదో మంత్రబంధం శరీరాన్ని మలుస్తున్నట్టుగా అనిపించాయి.
సులోచనకు ఏదో తెలియని తీయని బాధ పెరుగుతోంది. అది వయసు కోరికలకు చిహ్నం లాగా ఉంది. అంతే కాదు ఆమె ఇదివరలో లాగా బాల హరిణం లాగా కదలలేక పోతోంది. ఆమె శ్రోణీ ద్వయం బరువు పెరిగి ప్రతి అడుగు చాలా భారంగా పడుతోంది. బాగా విచ్చిన ఆడతనం లాగా ఉంది.

అది ఒక్కరోజులో జరిగిన మార్పు కాదు. కానీ ప్రతి రోజు ఒక రేఖ మారింది. ప్రతి రాత్రి ఒక చిహ్నం లోతు పెరిగింది. తనువులో నిమ్నోన్నతాలు చాలా అందంగా పెరిగాయి. ప్రతి ఉదయం సులోచన మరింత సులోచనగా కనిపించింది.

కుముద్వతి ఆ మార్పులను గమనించింది.

ముందుగా ఆశ్చర్యపడింది. తర్వాత ఆందోళన చెందింది. చివరికి భయపడింది. ఎందుకంటే ఆమెకీ సులోచనకీ మాత్రమే తెలిసిన ఒక రహస్యం ఉంది. ఆ రహస్యాన్ని ఇంతవరకు రాజసభ వినలేదు.
మహారాణి కూడా పూర్తిగా గ్రహించలేదు. సులోచన నాట్యగురువు మాత్రమే కాదు. ఆమె శరీరం ఒక సాధన. ఆమె రూపం ఒక విద్య. ఆ విద్యకు నియమం ఉంది. నియమానికి సమయం ఉంది. ఆ సమయం దాటిపోతే, రూపం వస్త్రంలా వదులుకోబడదు. కుముద్వతి ఈ విషయాన్ని నేరుగా అడిగిన రాత్రి, సులోచన దీపం ముందు కూర్చుంది. చతురిక కొద్దిదూరంలో పూలమాలను అల్లుతున్నట్టు నటిస్తోంది.
“గురుదేవి,” అని కుముద్వతి మృదువుగా అడిగింది, “మీరు అలసిపోతున్నారు.”
“సాధనలో అలసట సహజం,” అంది సులోచన.
“ఇది సాధన అలసట కాదు. మీలో ఏదో మారుతోంది.”

సులోచన క్షణం నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది. తరువాత చతురిక వైపు చూసింది.

“చతురికా, దీపారాధనకు పూలు తీసుకురా.”
చతురిక నమస్కరించి బయటికి వెళ్లింది.
ఆమె వెళ్ళిన తరువాత సులోచన కుముద్వతిని దగ్గరకు పిలిచింది.
“నువ్వు గమనించినది నిజమే.”
“అయితే?”
“కొన్ని రూపాలు శరీరంపై ధరించబడతాయి. కొన్ని రూపాలు శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తాయి. వాటిని ధరించినవాడు మేల్కొని ఉండాలి. మేల్కొలుపు తగ్గితే రూపం తన స్వభావాన్ని స్వయంగా పెంచుకుంటుంది.”
కుముద్వతి ముఖం తెల్లబడింది.
“ఇది ప్రమాదమా?”
సులోచన ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
ఆ స్పర్శ ఇప్పటికీ పులకరింపజేసింది. కానీ అందులో ముందు ఉన్న యోధనిగ్రహం కొద్దిగా పలచబడినట్టు కుముద్వతికి అనిపించింది.
“ప్రమాదం కావచ్చు,” అంది సులోచన. “కాని భయపడకు. నా శ్వాస నా చేతిలోనే ఉంది.”
కుముద్వతి ఆమె కళ్ళలోకి చూసింది.
“నాకు అబద్ధం చెప్పకండి.”
సులోచన చిరునవ్వింది.
“నాట్యంలో అబద్ధం ఉంటే కళ్ళు ద్రోహం చేస్తాయి. నీకు నేను అబద్ధం చెప్పను. కానీ మొత్తం సత్యం చెప్పడానికి ఇంకా సమయం రాలేదు.”

కుముద్వతి గుండె మళ్లీ అదే పాత అనుభూతితో బిగుసుకుంది—మమకారమా? భయమా? రక్షించాలనే కోరికా? ఆమెకు తెలియలేదు.

ద్వారం బయట చతురిక నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఆ చివరి వాక్యం విన్నది.

ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు దయ లేదు. చీకటి ఉంది. (ఇంకా ఉంది)