അവന്തിക: മായാരൂപത്തിന്റെ മഞ്ഞച്ചരട്

ഭാഗം 6: അവന്തികയാകാനുള്ള തീവ്രപരിശീലനം

ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷവും അവർ നേരിട്ട് ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക്
പുറപ്പെട്ടില്ല. വിവാഹ വേഷത്തിൽ ഫോട്ടോ എടുത്തതുകൊണ്ടു മാത്രം ഒരു പെണ്ണായി
ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അഞ്ജനയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

"ഒരു തെറ്റ്... ഒരൊറ്റ അശ്രദ്ധ മതി എല്ലാം തകരാൻ," വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അഞ്ജന
വാതിലടച്ച് ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. "അതുകൊണ്ട് അടുത്ത രണ്ട് ദിവസം ഇവിടെ വെച്ച് കടുത്ത
ട്രെയിനിംഗ് ആയിരിക്കും. വസ്ത്രം മാറുന്നത് മുതൽ സംസാരിക്കുന്നതും നടക്കുന്നതും വരെ
എല്ലാം പെർഫെക്റ്റാക്കണം."

ആദ്യം ആ കനത്ത കാഞ്ചീപുരം പട്ടുസാരിയും ഭാരമുള്ള ആഭരണങ്ങളും അഴിച്ചുമാറ്റി. എന്നാൽ
നെഞ്ചിലെ ഒട്ടിച്ചു വെച്ച സിലിക്കൺ ബ്രെസ്റ്റുകളോ, താഴത്തെ അഡീസീവ്
പ്രോസ്തെറ്റിക്കോ, മൂക്കുത്തിയോ അഴിക്കാൻ അഞ്ജന സമ്മതിച്ചില്ല. അവ ശരീരത്തിന്റെ
ഭാഗമായിത്തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി.

പകരം, വീട്ടിൽ ധരിക്കാനായി നേർത്ത തുണികൊണ്ടുള്ള ഇളം നീല കോട്ടൺ ചുരിദാറും
ലെഗ്ഗിങ്സും അഞ്ജന അരവിന്ദിന് നൽകി. ഷോൾ (ദുപ്പട്ട) രണ്ട് തോളുകളിലും ഭംഗിയായി പിൻ
ചെയ്തു വെപ്പിച്ചു.

"ഇനി ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം—ശബ്ദമാണ്," അഞ്ജന അരവിന്ദിനെ ഡൈനിങ് ടേബിളിന്
മുന്നിലെ കസേരയിൽ ഇരുത്തി. രാഹുലും ശ്രദ്ധയോടെ അരികിലിരുന്നു.

"പുരുഷന്മാർ സംസാരിക്കുന്നത് നെഞ്ചിൽ നിന്നുള്ള കനത്ത ശബ്ദത്തിലാണ് (Chest voice),"
അഞ്ജന വിശദീകരിച്ചു. "എന്നാൽ സ്ത്രീകൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദം വരുന്നത് തൊണ്ടയുടെ
മുകൾഭാഗത്തുനിന്നും തലച്ചോറിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുമാണ് (Head voice). അരവിന്ദ്, വായ
അല്പം തുറന്ന് തൊണ്ടയിൽ ചെറിയൊരു കാറ്റ് നിറച്ച് സംസാരിക്കാൻ നോക്കൂ."

അരവിന്ദ് വായ തുറന്നു: "ഞാൻ... ഞാൻ നോക്കാം..." ശബ്ദം അപ്പോഴും പരുക്കനായിരുന്നു.

"പോരാ!" അഞ്ജന ശാസിച്ചു. "ശബ്ദം കനം കുറച്ച്, ഒഴുക്കോടെ പറയണം. വാചകങ്ങളുടെ അവസാനം
അല്പം നീട്ടി, മൃദുവായി നിർത്തണം. 'രാഹുൽ, ചായ കുടിക്കുന്നോ?' എന്ന് ചോദിച്ചു
നോക്ക്."

അരവിന്ദ് തൊണ്ടയിലെ പേശികൾ വലിഞ്ഞു മുറുക്കി, കാറ്റിലൂടെ എന്നപോലെ ശബ്ദത്തിന്റെ
പിച്ച് കൂട്ടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു: "രാഹുൽ... ചായ... കുടിക്കുന്നോ...?"

ശബ്ദം നേർത്തു വന്നെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.

"നല്ല മാറ്റമുണ്ട്!" രാഹുൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. "പക്ഷേ കൂടുതൽ സ്വാഭാവികത വേണം. ഒരു
പെൺകുട്ടി ചിരിക്കുമ്പോൾ 'ഹാ.. ഹാ..' എന്ന് ഉറക്കെ ചിരിക്കില്ല. കൈകൾ കൊണ്ട് വായ
ചെറുതായി മറച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ തല അല്പം വെട്ടിച്ചോ വളരെ സൗമ്യമായി വേണം
പുഞ്ചിരിക്കാൻ. ദേഷ്യം വന്നാലും ഒച്ചയിടരുത്, ശബ്ദം താഴ്ത്തി മുഖം വീർപ്പിച്ചു
നിൽക്കണം."

അടുത്ത മൂന്ന് മണിക്കൂർ അരവിന്ദ് നിരന്തരമായി ശബ്ദ പരിശീലനം നടത്തി. വെള്ളം
കുടിച്ച് തൊണ്ട നനച്ച്, ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും സ്ത്രീശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു
ശീലിച്ചു. തൊണ്ട വല്ലാതെ വേദനിച്ചെങ്കിലും, പതുക്കെപ്പതുക്കെ ആ നേർത്ത സ്ത്രീശബ്ദം
അവന് വഴങ്ങിത്തുടങ്ങി.

അടുത്തത് പെരുമാറ്റരീതികളും വീട്ടുജോലികളുമായിരുന്നു.

"ഇനി എങ്ങനെ ഇരിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിച്ചു തരാം," അഞ്ജന എഴുന്നേറ്റു നിന്ന്
കാണിച്ചുകൊടുത്തു. "ഒരു പെൺകുട്ടി ചുരിദാറോ സാരിയോ ഉടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും
കാലുകൾ അകത്തിവെച്ച് ഇരിക്കാൻ പാടില്ല. രണ്ട് കാൽമുട്ടുകളും പരസ്പരം
ചേർത്തുപിടിക്കണം. ഉപ്പൂറ്റികൾ ഒന്നിനു മുകളിൽ ഒന്നായി പിണച്ചു വെക്കാം. ഇരിക്കാൻ
തുടങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് പിറകിലെ തുണി കൈകൾ കൊണ്ട് ഒതുക്കിപ്പിടിക്കണം."

അരവിന്ദ് അത് അതുപോലെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു. കാലുകൾ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോൾ
താഴത്തെ പ്രോസ്തെറ്റിക് ഷീറ്റിന്റെ വലിവും സമ്മർദ്ദവും അവന് വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത
ഉണ്ടാക്കി. എങ്കിലും അവൻ ആ ഭാവം പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഇരുന്നു.

"താഴെ വീണ ഒരു സാധനം എടുക്കാൻ കുനിയുമ്പോൾ നടു വളച്ച് കുനിയരുത്," രാഹുൽ മറ്റൊരു
നിർദ്ദേശം വെച്ചു. "കാൽമുട്ടുകൾ മടക്കി, ഇരുന്നുകൊണ്ട് വേണം സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ.
സാരിയാണെങ്കിൽ ഒരു കൈകൊണ്ട് മാറിലെ തുണി പിടിക്കണം."

തുടർന്ന് അഞ്ജന അരവിന്ദിനെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മ
ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ പരീക്ഷിപ്പിച്ചു. ചായ ഉണ്ടാക്കൽ, കപ്പുകളിലേക്ക് പകരൽ, അത്
ട്രേയിൽ വെച്ച് ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയോടെ നടന്ന് കൊണ്ടുവന്ന് രാഹുലിന് നൽകൽ.

കൈകളിലെ കുപ്പിവളകൾ കിലുങ്ങിക്കൊണ്ട്, സാരിത്തലപ്പ് ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്,
ചായക്കപ്പുമായി അരവിന്ദ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ അവന്റെ ചുവടുകളിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ
പെൺകുട്ടിയുടെ അഴക് തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. രാഹുലിന്റെ മുന്നിൽ ചായക്കപ്പ് വെച്ച്,
കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി നേരിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ നിന്നപ്പോൾ രാഹുൽ ഒരു നിമിഷം ശരിക്കും
വിസ്മയിച്ചുപോയി.

"അസാധ്യം...!" രാഹുൽ അത്ഭുതം മറച്ചുവെക്കാതെ പറഞ്ഞു. "അരവിന്ദേട്ടാ... സോറി,
അവന്തികാ... നീ ശരിക്കും ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തുകാരി സുന്ദരിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
എന്റെ ഓഫീസിലെ ആർക്കും ഒരു സംശയവും തോന്നില്ല."

ആ പ്രശംസ കേട്ടപ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ കവിളിൽ അറിയാതെ ഒരു നാണം പടർന്നു. അവൻ
ഒതുക്കത്തോടെ ദുപ്പട്ടയുടെ അഗ്രം വിരലിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.

വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും അരവിന്ദ് ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് പോയി. താഴെ ഇരുന്നു മാത്രം
മൂത്രമൊഴിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ അവസ്ഥയോട് അവന്റെ ശരീരം പതുക്കെ പൊരുത്തപ്പെട്ടു
തുടങ്ങിയിരുന്നു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ വിഗ്ഗിലെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ
മൂക്കുത്തിയും കാതിലെ കമ്മലുകളും തിളങ്ങി. താൻ ആരായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ തന്നെ
മറന്നുതുടങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.

"നാളെ രാവിലെ കൃത്യം എട്ടുമണിക്ക് നമ്മൾ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് പുറപ്പെടും," രാത്രി
ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ അഞ്ജന പറഞ്ഞു. "അവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീ അരവിന്ദല്ല,
അവന്തിക മാത്രമാണ്. മനസ്സിലായല്ലോ?"

"മ്മ്... മനസ്സിലായി," അവൻ തന്റെ പുതിയ, നേർത്ത സ്ത്രീശബ്ദത്തിൽ പതുക്കെ മറുപടി
നൽകി.

അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയവും ആകാംക്ഷയും ഒപ്പം താൻ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ആ
സ്ത്രീജീവിതത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി പ്രവേശിക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ ഒരു നിഗൂഢമായ
അനുഭൂതിയും അലയടിച്ചുയർന്നു. നാളെ പുലരുമ്പോൾ ഒരു പുതിയ അധ്യായം ആരംഭിക്കുകയാണ്.